Paradise Lost, Potergeist @ Stage Volume 1, Αθήνα 13/09/14 Εκτύπωση
Πέμπτη, 18 Σεπτέμβριος 2014 17:26

Ήδη από τις 20:30 είναι φανερό ότι το Stage Volume 1 πρόκειται να γεμίσει. Πολύς κόσμος έξω, πολύς κόσμος μέσα. Τόσο στο ισόγειο, όσο και στους δύο ορόφους του εξώστη οι μπροστινές «θέσεις» έχουν καταληφθεί από ανυπόμονους μεταλλάδες. Δε θέλουν να μεσολαβεί τίποτα ανάμεσα σε αυτούς και σε αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει. Λογικό, αφού έχουν περάσει τρεισήμισι χρόνια από εκείνες τις βραδιές που οι Paradise Lost ερμήνευαν ολόκληρο το “Draconian times” λίγες εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα.

Η αυλαία είναι κλειστή, αλλά δεν αργεί να ανοίξει, αποκαλύπτοντας τους Potergeist επί σκηνής. Ξεκινούν αργόσυρτα, αλλά ευτυχώς γκαζώνουν στην πορεία. Υπό τους ρυθμούς του (ομολογουμένως αξιότατου) drummer, το group κάνει μια εξαιρετική εμφάνιση. Στο μισάωρο (και κάτι ψιλά) που βρίσκονται μπροστά από τον κόσμο καταφέρνουν να ζεστάνουν το χώρο, προετοιμάζοντάς τον για το υπόλοιπο της βραδιάς. Δεν είναι λίγα τα άτομα που φαίνεται να γουστάρουν πολύ αυτό το ελληνικό συγκρότημα, ανταμείβοντάς το με ζεστές επευφημίες στο τέλος κάθε τραγουδιού που ερμηνεύει. Αλλά, ρε παιδιά, ας συμβουλέψει κάποιος τον κιθαρίστα να κουρευτεί, γιατί τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται αποκαλυπτικά…

Ένα από τα καλά της συγκεκριμένης σαββατιάτικης βραδιάς είναι η ελάχιστη αναμονή μεταξύ των δύο εμφανιζόμενων συγκροτημάτων. Η αυλαία έκλεισε μετά τους Potergeist, αλλά δεν άργησε να ανοίξει πάλι για τους Paradise Lost. Αυτά τα ατελείωτα διαλείμματα με την κουραστική ορθοστασία δεν χαρακτήρισαν την περίσταση. Στο μεταξύ, ανοιχτή είναι και η οροφή του Stage Volume 1, γεγονός αφενός ωραίο, αφετέρου αποτελεσματικότατο ως προς την καθαρότητα της ατμόσφαιρας του χώρου. Να, λοιπόν, κι οι Paradise Lost! “Mortals watch the day” το πρώτο τους τραγούδι, χαρακτηριστικότατο ως προς το ύφος του group. Ο κόσμος καραγουστάρει, αλλά επικρατεί ακόμα αυτό το μούδιασμα που παρατηρείται σε κάθε έναρξη συναυλίας. Ποιος θα περίμενε όμως πως η επόμενη επιλογή στη λίστα θα ήταν το “So much is lost”, τραγούδι από το πιο αμφιλεγόμενο (και κατά πολλούς χειρότερο) album του συγκροτήματος; Τη στιγμή εκείνη, πιάνει το αυτί μου την ατάκα που ξεστομίζει ένα τυπάκι δίπλα μου: «Να πώς ξενερώνουν οι μεταλλάδες!». Όχι όμως και όλοι ανεξαιρέτως. Ας το δούμε ως ένα ήπιο πέρασμα στο υπόλοιπο setlist. Με το “Remembrance” τα πράγματα ξαναβρίσκουν το δρόμο τους. Ακολουθεί διαδοχικός ενθουσιασμός στα επόμενα λεπτά, στο άκουσμα τραγουδιών όπως τα “Gothic”, “Enchantment” “Isolate”, αλλά προκύπτουν και ερωτηματικά όταν μετά το “Say just words” το group κάνει διακοπή για να επιστέψει με το encore. Το σχόλιο πολλών είναι η σχεδόν πλήρης κάλυψη της δισκογραφίας τους, αλλά και η περιορισμένη διάρκεια εμφάνισης, διότι όταν αρχίζει το encore ξέρεις πως σε λίγο το live θα τελειώσει. Τέσσερα τραγούδια ακόμα και οι Paradise Lost αποχωρούν. Τα φώτα δειλά-δειλά ανάβουν, η άσχετη μουσική αρχίζει να παίζει από τα ηχεία του μαγαζιού, αλλά ο κόσμος που αποχωρεί είναι λίγος, σαν να ήταν γνωστό ότι οι αγαπητοί βρετανοί θα ξανανέβουν στη σκηνή. Έτσι κι έγινε. Σε μια προσπάθεια να μας δώσουν κάτι παραπάνω, εκτελούν το “Last time”. Το τελευταίο ξεσήκωμα του κόσμου είναι γεγονός, όπως γεγονός είναι και το οριστικό τέλος της συναυλίας τους. Ώρα για την επόμενη μπύρα, αλλού αυτή τη φορά…

set list

Mortals watch the day

So much is lost

Remembrance

Gothic

Enchantment

Faith divides us, death unites us

Tragic idol

Isolate

Say just words

Rotting misery

One second

Erased

Over the madness

The last time

Ανταπόκριση: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας