Neurosis, Universe 217, Agnes Vein @ Fuzz Live Music Club, Αθήνα 03/07/2014 Εκτύπωση
Σάββατο, 05 Ιούλιος 2014 15:39

bardaka-0786

“Walking amongst the stones
From the sky
Feeling their rhythm
Wash over me”

Κάπως έτσι περίμενα όλα αυτά τα χρόνια να ολοκληρωθεί η σχέση μου με το μεγαλείο των Neurosis. Ανάμεσα από πέτρες. Πέτρες που εκτοξεύονταν από τα ηχεία. Τις κραυγές των λύκων που έσκιζαν τον τυμπανικό υμένα γιατί απλά βρέθηκε εκεί μπροστά στον δρόμο τους προς την άβυσσο της ψυχής του καθενός μας και να την ρημάξουν. Μια φωτιά για κάθε μια γαμημένη ψυχή που ψάχνει την κάθαρση μέσα στην λασπωμένη ποίηση των Neurosis. Διάλεξαν την πιο Swans στιγμή της δισκογραφίας τους για να μας αφήσουν μετεώρους...

Είχε προηγηθεί πάνω από μιάμιση ώρα σφυροκόπημα με ένα σετλιστ βγαλμένο μέσα από την απόλυτη ονείρωξη ενός Neurosis fan...

Το Fuzz είχε αρχίσει να γεμίζει από πολύ νωρίς καθώς το live αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα απωθημένα του ελληνικού κοινού. Όλες οι γνωστές φάτσες ήταν εκεί και η προσμονή ήταν ζωγραφισμένη σε κάθε ματιά. Περιμέναμε πολλά χρόνια για αυτό το live. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τέτοια live μοιάζουν με εκείνο των Sex Pistols, ξέρεις που όλοι όσοι βρέθηκαν στο κοινό έφτιαξαν μπάντες. Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του κοινού έχει ήδη μπάντα. Τόσα χρόνια το περιμέναμε είπαμε. Ίσως αυτό το live να διέλυσε τελικά μερικές...

Η βραδιά είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς. Οι Θεσσαλονικείς Agnes Vein έπαιξαν ψυχωμένα και πολύ δυνατά. Post, Doom, Black κτλ. Τρία άτομα που ακούγονται σαν πέντε. Λόγω σύνθεσης αλλά κυρίως για κάποιες κιθάρες τους, που και που μου ήρθαν στο μυαλό οι Taint, αν και τούτοι εδώ είναι σαφέστατα πιο μοχθηροί και αργόσυρτοι. Μοιράστηκαν το σανίδι με μια από τις σημαντικότερες μπάντες των τριών τελευταίων δεκαετιών και του έδωσαν να καταλάβει. Να τους δείτε.

Universe_217_fuzz

Οι Universe 217 από την άλλη, αν και είχα πολύ καιρό να τους δω, σχετικά με το live overdose που είχα περάσει στα πρώτα τους βήματα, απέδειξαν ότι δικαίως θεωρούνται πλέον από τα σημαντικότερα σχήματα στην έρμη αυτή χώρα. Προφανώς το μεγάλο τους όπλο είναι η Τάνια που λυσάει πραγματικά κάθε φορά που παίρνει το μικρόφωνο. Βέβαια ανέκαθεν σκεφτόμουν ότι ίσως πρέπει να έχει περισσότερα μελωδικά φωνητικά, καθώς το εύρος της φωνής της ευνοεί κάτι τέτοιο. Εξαιρετικό δέσιμο και φυσικά πολύ καλός ήχος (ρε παιδιά κάνατε τίποτα στο μαγαζί; Report από Fuzz χωρίς ούτε ένα παράπονο για τον ήχο;). Νομίζω ότι έχοντας στο μυαλό τους ποιοί ακολουθούν εμφανίστηκαν κάπως σεμνοί και μαζεμένοι. 

Neurosis_fuzz_1

Πρέπει να ήταν 10.30 όταν οι Neurosis ανέβηκαν με σεμνότητα στην σκηνή. Το γεγονός ότι δεν υπήρχαν visuals αλλά και ότι τα φώτα τουλάχιστον στην αρχή ήταν αρκετά δυνατά, προσωπικά μου φάνηκαν αρνητικά αλλά εκεί τελειώνουμε με αυτά. A Sun that Never Sets και οι ανατριχίλες ξεκινούν. Η ένταση στο ξεκίνημα δεν είναι εκεί που πρέπει να είναι. Θα αλλάξει αυτό βέβαια κατά την διάρκεια. Αργόσυρτο και βραδυφλεγές, ξετυλίγει το κουβάρι του σετ. Ακολουθεί ένα από τα πιο γνωστά τους κομμάτια. Locust Star από τα 1996 και τον εφιάλτη του “Through Silver In Blood”. “You all lower me / Christ's shine blinds / Your world / Your belief is scars” αλυχτάνε ο Scott Kelly και ο Von Till. Σεβάσμιες φιγούρες που μια άγνωστη σε μας φωτιά βράζει μέσα τους. Στο μπάσο ο Edwardson με μπλουζάκι Discharge και κόκκινο μαλλί “σκάβει” τους τοίχους του club.

Neurosis_fuzz_2Το At the Well από το τελευταίο τους “Honor Found In Decay”, παρουσιάζει το μεγαλείο του, που μάλλον λόγω παραγωγής δεν με χορταίνει όσο θα θελα στο album ενώ αμέσως μετά έρχεται το μεγαλύτερο προσωπικό απωθημένο. Το Distill με την δυσοίωνη εισαγωγή του, το επιληπτικό riffing και την καταιγίδα των drums σε μαστιγώνει για να έρθει ακριβώς στη μέση του κομματιού να σε εξουθενώσει. Να σε πετάξει βρεγμένο στα βράχια με την βουή του αέρα (α ρε θεέ Noah Landis) να σε περιγελά... “Distill / Break them all down / Distill / Fear them all apart”.

Από εκείνο το σημείο και μετά νομίζω ότι το δικό μου πνεύμα είχε παραδοθεί. Η φωνή του Von Till που πριν σε έσκιζε, τώρα στο The Tide επουλώνει τα τραύματα, απαγγέλλοντας για αυτούς που φεύγουν, ελεύθεροι πια. Μακριά από την επιμονή του Ήλιου και τον θόρυβο των χαμένων ψυχών...

Το Water Is Not Enough ξεσπά με μανία, άνετα στις κορυφαίες στιγμές του live, με τον θόρυβο από samples και κιθάρες να καλύπτει τα πάντα και να κλείνει σφυρίζοντας...Το My Heart For Deliverance μου θύμισε κάτι που ψιθυρίζουμε καμιά φορά..Οι “πατέρες” του Post-Metal και τα ρέστα. Κύριοι, οι Neurosis μελοποιούν τους εφιάλτες, τις καταιγίδες, τους ήχους των κυμάτων στην αιώνια μάχη τους με τα βράχια. Bleeding the Pigs με τα samples να καταργούν τον χώρο δημιουργώντας ένα ambience που στροβιλίζεται γύρω σου. Τι διάολο; μήπως εσύ στροβιλίζεσαι και όχι αυτό; Κλιμακώνεται και σερνόμαστε πίσω του...Θόρυβος πάλι! Το Wah του Von Till βγάζει λευκό θόρυβο και πλημυρίζει λευκό φως...

Neurosis_fuzz_3

Times of Grace. 1999. Μας χτυπάνε με το the Doorway. Αλλαγμένο. Όξινο. Ι'm nailed to the crossroads searching for the piece of me”...Κανένα έλεος. Μας καίνε ζωντανούς. Αυτοί ξέρουν βέβαια. Η κάθαρση λανθάνει. Οι καμπάνες του Stones From the Sky την έχουν προδικάσει...

 

...Και έτσι, σβήνουμε άλλη μια προσπάθεια στο ημερολόγιο του χρόνου. Άλλη μια εμπειρία ζωής. Η ανάγκη μας για εμπειρίες συνδέεται άραγε με την προσμονή για κάτι; Μόλις γίνει και “αυτό” τότε θα' μαστε έτοιμοι για το “κάτι”; Μετρηθήκαμε με την ποίηση των Neurosis; Λίγοι είμαστε.  Για την φωτιά τους; Ούτε λόγος. Ματαιοπονούμε...

setlist

A Sun that Never Sets
Locust Star
At the Well
Distill
The Tide
Water Is Not Enough
My Heart For Deliverance
Bleeding the Pigs
The Doorway
Stones From the Sky

Ανταπόκριση (Παραλήρημα): Βασίλης Μπέκας

Φωτογραφίες: Άννα Μπαρδακά

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας