Heavy By The Sea Festival 2014 @ Πλατεία Νερού, Φάληρο - Αθήνα 23/06/14 Εκτύπωση
Πέμπτη, 26 Ιούνιος 2014 20:44

Είναι λίγο μετά τις 17:00 όταν μπαίνω στο χώρο του φεστιβάλ. Οι Revenge of the Giant Face βρίσκονται ήδη επί σκηνής και χτυπιούνται ανελέητα από το λιοπύρι, όπως άλλωστε και όλες οι μπάντες που ανέβηκαν στη σκηνή μέχρι τις 19:30 περίπου. Την έντονη ζέστη αντιμετωπίζουν και οι σχετικά λίγοι (ακόμα) μουσικόφιλοι που έχουν σκάσει μούρη στο χώρο του event. Οι Revenge of the Giant Face τα δίνουν όλα, φανερά ανεβασμένοι από τη συμμετοχή τους σε ένα τέτοιο φεστιβάλ. Και ενώ είναι προγραμματισμένο να παίξουν μόλις ένα τέταρτο της ώρας, αυτοί το τραβούν λιγάκι περισσότερο. Κατά τη γνώμη μου, ακόμα και διπλάσια ώρα να έπαιζαν, θα ήταν μια χαρά, γιατί το group στέκεται άξια σε αυτό που κάνει! Οι πρώτες μπύρες έχουν ήδη αρχίσει να τραβιούνται εύκολα, δροσίζοντας, αλλά και μεθώντας (σε ορισμένες περιπτώσεις) τον κόσμο.

Οι Tardive Dyskinesia δεν αργούν να φανούν στο άλλο stage μετά την αποχώρηση των Revenge. Τα αυτιά μας είναι ήδη προσαρμοσμένα σε αυτό το progressive/post/hard-core/metal ύφος στο οποίο μας εισήγαγαν οι Revenge, οπότε το σκηνικό συνεχίζεται σχεδόν αμετάβλητο. Τώρα βέβαια, ο κόσμος ξέρει κάτι παραπάνω από το συγκεκριμένο group, οπότε η κινητικότητα των κεφαλιών είναι περισσότερη.

Το σκηνικό αλλάζει κατά τις 18:30, με τους καταξιωμένους πλέον Planet of Zeus να κάνουν την εμφάνισή τους. Οι ακραίοι metal ήχοι δίνουν τη θέση τους σε ένα πιο southern heavy rock στυλ. Από εδώ και στο εξής, ο κόσμος φαίνεται να ανταποκρίνεται περισσότερο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που χορεύουν υπό τους ήχους των Planet, ούτε και αυτοί που φωνάζουν τα λόγια από τα τραγούδια τους. Τα πρώτα άδεια μπουκάλια μπύρας (ευτυχώς πλαστικά) έχουν αρχίσει να εκσφενδονίζονται στον αέρα, φαινόμενο πιο συχνό όταν στη διπλανή σκηνή ανεβαίνουν αργότερα οι Nightstalker.

Εκείνο που ξεχωρίζει τους Nightstalker από τα υπόλοιπα ως τώρα group είναι ο αέρας τους επί σκηνής. Η εμπειρία από χρόνια συναυλιών και η αυτοπεποίθηση που δίνει στα μέλη η εμπειρία αυτή είναι ολοφάνερα. Το σκηνικό είναι τώρα πιο stoner (η αλήθεια είναι πως θυμίζει έντονα Monster Magnet), τα ψυχεδελικά στοιχεία δένουν αρμονικά με τον ήλιο που δειλά-δειλά πέφτει, ενώ ο frontman δεν κρύβει με τα λόγια του την αγάπη του προς το χόρτο. Πιστεύω πως σε αυτή περίπου τη χρονική φάση δόθηκε εντολή από τους διοργανωτές να μη δίνονται γεμάτα μπουκάλια μπύρας στο μπαρ, αλλά να αδειάζονται σε ποτήρια. Ξενέρωτο, ε; Όπως και να έχει, οι Nightstalker μας αποχαιρετούν μετά από πενήντα περίπου λεπτά παρουσίας και σειρά έχουν οι ακραίοι Behemoth.

Nightstalker__Behemoth_HBTS

Για τους λάτρεις του είδους πρέπει να αποτελούν μεγάλη στιγμή! Είναι διάχυτη η ικανοποίηση από τον κόσμο που τους ακούει. Συνειδητοποιώ από κουβέντες με διάφορους γνωστούς μου που συναντάω ότι ακόμα και κόσμος που δεν ακούει κατά κανόνα black metal έχει εντυπωσιαστεί και δεν ξεκολλάει από το κοινό. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ κάπως έτσι βιώνω την εμφάνιση αυτών των τρελών Πολωνών. Μετά από μία ώρα, που μας φαίνεται σαν μισή, οι Behemoth φεύγουν, δίνοντας τη σκυτάλη στο group που κατά κοινή ομολογία αποτέλεσε την πιο αδιάφορη, αν όχι βαρετή, ώρα στο φεστιβάλ.

Είναι οι Ghost. Παρά το γεγονός ότι κινούνται στα ίδια σατανομεταλλικά μονοπάτια στα οποία κινούνται και οι προηγούμενοι Behemoth, η μουσική τους διαφέρει έντονα σε ήχο. Δεν λείπουν και αρκετές αποδοκιμασίες από τον κόσμο, που, όπως φαίνεται, ανυπομονεί να δει τους Deftones. Οι Ghost είναι παρόντες μέχρι και λίγο μετά τις 22:30. Ύστερα, ο κόσμος συναθροίζεται για τη στιγμή που όλοι περιμέναμε. Deftones!

Ghost__Deftones

Περιττό να μιλήσω για το χαμό που επικρατεί τη στιγμή που οι γερόλυκοι (πλέον) της nu metal/art metal (άκου εδώ!) σκηνής ξεπηδούν μπροστά μας. Το κοπάνημα ξεκινάει στην πρώτη νότα του “Diamond eyes” και βλέπεις ακόμα και 35άρηδες να χτυπιούνται σαν 20χρονοι, έχοντας στις φλέβες τους το απωθημένο δύο δεκαετιών. Ο πανικός είναι ασταμάτητος και μπροστά στη σκηνή πέφτει ξύλο (με την καλή έννοια) στο άκουσμα των “My own summer”, “Digital bath”, “Around the fur”, “Tempest”, “Change” και “Bored”. Είμαστε όλοι ιδρωμένοι απ' την κορφή ως τα νύχια, αλλά δε μας πειράζει καθόλου. Ίσα-ίσα, γουστάρουμε ως το κόκκαλο, χωρίς να μας ενοχλούν οι μελανιές που θα αποκτήσουμε την επόμενη μέρα.

HBTS_verticalsΕίναι ευχάριστο και καθησυχαστικό το γεγονός ότι όποιος κι αν πέσει κάτω, λαμβάνει αμέσως βοήθεια από κάποιον δίπλα του, γνωστό ή άγνωστο, για να σηκωθεί. Το κουλό της υπόθεσης είναι η... μυρωδιά της φάσης. Ενώ παλιότερα στα pit η μυρωδιά που επικρατούσε ήταν αυτή του ιδρώτα ανακατεμένου με μπύρα, τώρα επικρατεί η μυρωδιά του αποσμητικού και του σαμπουάν, με τον ιδρώτα και τη μπύρα να έχουν δεύτερη θέση! Κοίτα να δεις πώς εξελίσσεται το rock! Με το τέλος των Deftones, η ώρα κοντεύει 1:00 και τα πνευμόνια μας κοντεύουν να σπάσουν. Μεγάλη εμφάνιση!

Οφείλω να διευκρινίσω πως η διοργάνωση του φετινού Heavy by the sea ήταν άρτια. Ακόμα και στο τέλος του event, νερό και μπύρα προσφέρονταν ακόμα κρύα. Υπήρχε διαθεσιμότητα γρήγορου φαγητού, το νοσηλευτικό team βρισκόταν παντού, η αναμονή στην ουρά για μάρκες και ποτό ήταν αμελητέα και οι τουαλέτες επαρκείς. Αν υπήρχε μάλιστα και τρόπος να καταλαβαίνουμε απ' έξω αν μια τουαλέτα είναι κατειλημμένη ή όχι, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Παράπονα σχετικά με το line-up υπήρξαν αρκετά (και αρκετά δικαιολογημένα κατά την άποψή μου), βασιζόμενα στον ετερόκλητο χαρακτήρα των συγκροτημάτων που επιλέχθηκαν. Άντε και του χρόνου!

Ανταπόκριση: Φαίδων Κυτρίδης

Φωτογραφίες*: Γιάννης Λιβάνιος (Φωτογραφίες - https://www.facebook.com/JohnMetalmanPhotography)

*Ευχαριστούμε θερμά τους Ζήση Πετκανά, Γιάννη Λιβάνιο και το Rock Overdose για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας