Clutch, Planet of Zeus @ Entertainment Stage Gazi, Αθήνα 14/07/2013 Εκτύπωση
Τρίτη, 16 Ιούλιος 2013 14:05

Τρία χρόνια πριν η πρώτη εμφάνιση των Αμερικανών έδινε τέλος στην αναμονή των οπαδών που περίμεναν με προσμονή άλλων δεκαετιών. Δυστυχώς για μένα που είχα ένα μελανιασμένο και πρησμένο πόδι δεν ήρθη καμιά τέτοια προσμονή. Το επόμενο καλοκαίρι όμως με βρήκε στο Gagarin στην είσοδο γιατί πιο μέσα δεν υπήρχε χώρος να περάσω. Φοβερή συναυλία αλλά το απωθημένο να πάω μπροστά και να χτυπηθώ με την πιτσιρικαρία δεν έφυγε. Όταν όμως έμαθα ότι θα ερχόντουσαν φέτος για τρίτη φορά είπα «ο καιρός γαρ εγγύς – θα ηχήσουν οι σάλπιγγες και οι ουρανοί θα ανοίξουν». Καλά, μπορεί να τα παραλέω, αλλά ο σκοπός αυτός ήταν.

Δυο φορές άλλαξε ο χώρος διεξαγωγής λόγω την τεράστιας ζήτησης με τελευταίο το Entertainment Stage στο Γκάζι, ίσως τον καλύτερο και μεγαλύτερο κλειστό για συναυλίες. Να ‘ναι καλά τα μπουζούκια εκεί γύρω που πάμε επιτέλους κι εμείς σε ένα μαγαζί ανθρωπίνων προδιαγραφών κι όχι σε καπνιστήριο ρέγγας. Μα είναι δυνατόν; Αυτοί που σαν μουσική ξέρουν το «Όλα σ’αγαπάνε» (ποια όλα; Τα δέντρα; Τα πορτατίφ; Τα σκαμπό; Τα ψυγεία;)  να έχουν τους καλύτερους χώρους; Τώρα ήρθε η ώρα όμως να δουν τι εστί βερίκοκο. Γιατί Clutch + τα βαφτιστήρια τους, γνωστοί και ως Planet of Zeus, θα ερχόντουσαν για μια βραδιά ισοπέδωμα.

Δεν υπήρχε πιο εύστοχη επιλογή από τους Αθηναίους για open act. Με μόλις δέκα λεπτά καθυστέρηση (μεγάλη ακρίβεια για ελληνική διοργάνωση) μπήκαν με την σωστή διάθεση. Έπαιζαν εντός έδρας και το ήξεραν πως το κοινό θα τους αποθέωνε, όπως έχει κάνει αρκετές φορές στο πρόσφατο παρελθόν. Το “Vanity Suit” μάλλον άνοιξε τον ασκό του Αιόλου γιατί δεν εξηγείται αλλιώς ο τρόπος με τον οποίο άρχισε το κοινό, στο ψηλοτάβανο μέρος του χώρου, να κοπανιέται από την μια άκρη στην άλλη, σα να τους έπαιρνε ο αέρας. Δεν περίμενα τέτοιο χαμό για να πω την αλήθεια. Η ενέργειά τους ήταν ανεξάντλητη (συγκρότημα και κοινό) που απορώ πώς δεν είχαμε λιποθυμίες στο τέλος. Επειδή καθόμουν στο κομμάτι κάτω από τον εξώστη δεν μπορώ να πω πως άκουγα αρκετά καλά. Υπήρχαν ώρες που τα μπάσα υπερκάλυπταν τα πάντα αλλά σε γενικές γραμμές κρατήθηκε λίγο άνω του μετρίου, δεδομένης της θέσης μου. Όταν δοκίμασα να βάλω δε τις ωτοασπίδες μου έχασα τα πάντα από μουσική, ενώ το ίδιο κάνω σε κάθε συναυλία με αρκετά καλά αποτελέσματα. Ίσως έχω συνηθίσει στις πυρηνικής έκρηξης εντάσεις του An και τώρα που ήταν σε λογικά επίπεδα το έχασα. Κλείνοντας με “Macho Libre” και “Eat me alive” άφησαν ένα κοινό σε φάση ημιδιάλυσης που αναρωτιόμουν αν αυτοί ήρθαν μόνο για τους συμπατριώτες ή αν έστω είχαν την ενέργεια να συνεχίσουν. Αμ δε…

Δέκα και μισή ανεβαίνουν χαλαροί οι Clutch μοιράζοντας χαμόγελα στο κατάμεστο μαγαζί  (sold out) της Ιεράς οδού και ένα “Let’s have some party, aaight?” από τον Neil Fallon. Άρχισα να πλησιάζω λίγο περισσότερο να δω τι θα γίνει με τον ήχο. Το μπάσο και τα πιατίνια των Maines και Gaster αντίστοιχα ανακοινώνουν το “Earth Rocker” και το πάρτι αρχίζει. Χαμός σε όλο το ψηλοτάβανο τμήμα και το μαγαζί να φωνάζει «μπουχαχαχαχα»! Αλλά στα καπάκια μπαίνει το “The mob goes wild” και ο κόσμος παραληρεί ενώ από τα χοροπηδητά και τα σπρωξίματα έφτασα στη μέση και ένα μέτρο από τα κάγκελα της σκηνής. Έβγαζα κι εγώ απωθημένα ντε. Μπήκε και το “Promoter” και δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Τότε πήρε θέση το τελευταίο άλμπουμ από το οποίο μάλλον η φυσαρμόνικα που δεν περίμενα να ακούσω, να έδωσε ίσως μια από τις καλύτερες στιγμές του live στο “D.C. Sound Attack”. Ένα από τα κομμάτια όμως που περίμενα ήταν το “Gravel road”, για το οποίο ήμουν έτοιμος να πηδήξω από τον εξώστη (το λέω γιατί δεν ήμουν στον εξώστη). Πριν αρχίσει να παίζει το είχα μυριστεί. Κάποιες νότες από την κιθάρα του Fallon για ζέσταμα έδωσαν το στίγμα. Και τότε μπήκε η μπότα του JP Gaster και μου σήκωσε τις τρίχες. Γρήγορη country, αλλαγές, το προσωρινό κλείσιμο από τον μεγάλο JP (θεός drummer) και το ισοπεδωτικό riff του Tim Sult στο δεύτερο μέρος που σήκωσε όλο το μαγαζί. Ήθελα λίγο χώρο παραπάνω να στριφογυρνώ τη μπλούζα μου στον αέρα αλλά ικανοποιήθηκα και με τα κλωτσομπουνίδια – αγκωνιές από παλαβούς τύπους που έσκουζαν “the ocean run into the deep deep deep blue sea”. Συνεχίστηκε για λίγο ακόμα το πάρτι όταν ξαναπήρε κιθάρα ο Neil και έδωσε το συναυλιακό απωθημένο προς τέρψη όλων. Regulator. Μιλάμε για ρίγος. Παλάβωσε όλο το Entertainment Stage. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια πώς γκάριζε ένας οπαδός για να παίξουν το συγκεκριμένο κομμάτι και σκεφτόμουν πού να είναι άραγε αυτός τώρα. Ήλπιζα όχι στον εξώστη γιατί θα πέταγε να τους φιλήσει. Στο “Bearning Beard” ένοιωσα να καίγεται το μούσι μου ενώ στο κλείσιμο αποθέωσαν το κοινό λέγοντας πως είναι το καλύτερο και μεγαλύτερο ακόμα κι από αυτό σε Νέα Υόρκη και Σικάγο! Ρε τι γίνεται στον κόσμο. Μεγάλη στιγμή για τους Planet of Zeus ήταν όταν ο Fallon τους αποκάλεσε «την καλύτερη μπάντα που έχουν δει εδώ και καιρό». Πιστεύω πως εκείνη την ώρα η τετράδα των Planet θα έφυγε για την τουαλέτα για έναν ομαδικό αυνανισμό μετά από τέτοιον ερεθισμό.

Το encore ήρθε σαν φυσική συνέχεια με το “Electric Worry” και το αδερφάκι του “One eye Dollar” κατά τα οποία έλαβε μέρος ένα τρελό mosh – pit όπου δεν ήξερε η αριστερά τι ποιεί η δεξιά. Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; (το τελευταίο ερώτημα προέκυψε από την τρέλα που μας έπιασε όλους εκείνη την ώρα).

Αγνοί σε αυτό που κάνουν από τα νιάτα τους μέχρι και τώρα οι Clutch είναι ίσως το καλύτερο ροκ συγκρότημα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη κι ας μην τους ξέρουν τόσοι όσο θα έπρεπε. Ένα στοιχείο που μας κάνει όλους να γουστάρουμε ακόμα περισσότερο είναι η χαμηλών τόνων παρουσία όλων τους, παρά μόνο όταν παίζουν και τραγουδούν. Αυτό είναι και το μεγαλείο τους. Ανεβαίνει ο Fallon στη σκηνή και γεμίζει ο τόπος λες κι είναι ο James Brown, χωρίς να κάνει τίποτα. Νοιώθουν οικεία με όλους τους οπαδούς και η φράση του Fallon προς μια κοπέλα τα είπε όλα. “I like your spirit, sister”. Έπειτα είναι κι αυτή η μουσική που δεν έχει το άγριο ύφος του μέταλ, ούτε τα γλυκανάλατα του σύγχρονου ροκ. Έχουν όμως βαρύτητα και ανυψωτική διάθεση. Είναι το τέλειο μίγμα.

Επίσης θα ήθελα να δώσω ένα μπράβο στους διοργανωτές για τον χώρο, που μπορεί να μην είχε τον καλύτερο ήχο αλλά είχε τέλειο εξαερισμό και προς έκπληξή μου υπήρχαν εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού για τις αναμενόμενες απώλειες.

Λοιπόν έχουμε και λέμε. Κάθε δεκαετία έχει και τους δικούς της μουσικούς ήρωες. Πρώτα ήταν ο Hendrix, μετά οι Led Zeppelin, The Who, μετά οι Queen, πριν εκατό χρόνια οι Rolling Stones, μετά ήρθαν οι Metallica και οι Iron Maiden. Τώρα είναι οι Clutch και δεν θέλω χαζομάρες. Δεν υπάρχει άλλο συγκρότημα με τέτοιους δίσκους και ανάλογη σκηνική παρουσία. Είναι οι μόνοι που ενώνουν όλες τις φυλές του ροκ (του κανονικού, όχι U2 και ξενέρωτα κουραφέξαλα) χωρίς να αναλώνονται σε αντιγραφές γιατί απλά πατάνε εκεί που πατούσαν και οι παλιοί, στα blues. Έτσι είναι και έτσι θα πρέπει να είναι το rock’n’roll.  Ήταν το live της χρονιάς.

Planet of Zeus:

Vanity Suit

Dawn Of The Dead

Buffalo

Supernothing

The Ballad Of Boston George

Leftovers

Pawnshop Politics

Something's Wrong

Space Loop 430

Macho Libre

Eat Me Alive

Clutch:

Earth Rocker
The Mob Goes Wild
Promoter (Of Earthbound Causes)
Mr. Freedom
D.C. Sound Attack!
Unto The Breach
Crucial Velocity
Book Saddle & Go
Gravel Road
The Face
Subtle Hustle
Mice & Gods
The Regulator
Drum Solo
Burning Beard
Cyborg Bette
The Wolf Man Kindly Requests

Encore:
Electric Worry
One Eye Dollar

Ανταπόκριση: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας