Pain Of Salvation / Von Hertzen Brothers : 15/10/2011 Fuzz Club PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 22 Οκτώβριος 2011 15:28

Μεγάλο συγκρότημα στον χώρο του progressive rock/metal οι Σουηδοί με κάθε ζωντανή εμφάνισή τους να αποτελεί πόλο έλξης για τους οπαδούς τους, που συρρέουν κατά κύματα από διάφορες γωνιές της Ελλάδας. Αυτό βέβαια γινόταν μια φορά κι έναν καιρό (βλέπε Ρόδον) όταν αποτελούσαν συναυλιακό απωθημένο της progressive κοινότητας. Πέντε show μετά η προσέλευση του κόσμου αποδεικνύεται χλιαρή, όπως λένε πολλές μαρτυρίες από την Θεσσαλονίκη με μόλις τετρακόσια εισιτήρια. Η Αθήνα κράτησε κάπως καλύτερα αν και έχω δει στιγμές με αρκετά πιο γεμάτο το Fuzz. Στο προκείμενο όμως...

Γύρω στις οκτώ και μισή ανοίγουν οι πόρτες και τα περίπου τριακόσια άτομα που περίμεναν σε μια ουρά βαδίζουν πολιτισμένα στο εσωτερικό και πιάνουν τις μπροστινές θέσεις κι αυτές με την καλύτερη οπτική. Η ώρα περνούσε με τον κόσμο ευτυχώς να γεμίζει τον χώρο σε ικανοποιητικό επίπεδο και μετά από μια καθυστέρηση μισής ώρας βγαίνουν στην σκηνή οι Φιλανδοί Von Hertzen Brothers, επιλογή του ίδιου του Gildenlow. Ομολογώ πως πρώτη φορά άκουγα το όνομά τους αλλά σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Τα τρία αδέρφια και οι «βοηθοί» τους σε drums και πλήκτρα παίρνουν θέση ενώ προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα βάσει της εμφάνισής τους. Ένας τύπος – ψηλό ξανθό τζόβενο με φράντζα, ένας με καπελάκι, αμάνικο και γυαλιά που φαινομενικά βγήκε από εναλλακτικό μπαράκι στο Γκάζι, ένας μαλλιάς με στρογγυλή κοτσίδα, ένας με ράστα μέχρι τη μέση κι ένας drummer στα κιλά του Gene Hoglan με μούσι που παρέπεμπε μάλλον σε μέλος black metal μπάντας και ξυρισμένο κεφάλι. Αρχίζουν λοιπόν με το “Brother” από την παρθενική τους δουλειά προ δεκαετίας και μένω με το στόμα ανοιχτό. Progressive της σχολής των Pain of Salvation μέχρι το Remedy Lane, πολλά ιδιόμορφα στοιχεία από τα πλήκτρα, απίστευτη δύναμη και συνοχή με μικρή παρασπονδία τον ήχο που όμως σταδιακά βελτιώθηκε αν και θα ήθελα λίγο πιο δυνατά τα τύμπανα του Miko Kaakkuriniemi, με τον οποίο έμεινα έκπληκτος. Προς το παρόν είναι το μόνο συγκρότημα που δεν ήξερα καν πριν το δω και με κατέκτησε μόνο με το live του. Συνέχεια με το επίσης εκπληκτικό “Gloria” από το τελευταίο τους “Stars Aligned” διασκορπίζοντας τις όποιες αμφιβολίες μπορεί να είχα μέχρι εκείνο το σημείο. Καταπληκτικά φωνητικά από τα αδέρφια κι ένα ρεφρέν που ακόμη τραγουδάω με έπεισαν πως δεν ήρθαν ως ένα απλό support. Αρκετά τραγούδια μετά ευχαρίστησαν τον Gildenlow που τους έδωσε την ευκαιρία να περιοδεύσουν μαζί τους και του  αφιέρωσαν το “Freedom Fighter” ως φόρο τιμής. Κλείνοντας το “Miracle” ρώτησαν το κοινό αν θα ήθελε να τους ξαναδεί κι αυτό ανταπέδωσε με εκείνη την γνώριμη άναρθρη κραυγή που σημαίνει ναι, αλλά δεν φάνηκαν να καίγονται κιόλας. Αυτό είναι το κακό με τα support. Κανείς δεν πάει γι’ αυτά, αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά είδαμε κάτι το εξαιρετικό από όλες τις απόψεις.

Είκοσι λεπτά μετά το πέρας του προγράμματος των Φιλανδών το road crew των Σουηδών άρχισε να κάνει διάφορα πειράματα στα όργανα ενώ ένας από αυτούς φρόντισε να γεμίσει η σκηνή με εικόνες του Gildenlow από το artwork των δύο Road Salt. Όσο μεγάλο τραγουδιστή, κιθαρίστα, συνθέτη και ηγέτη να τον θεωρώ, νομίζω πως το έχει χάσει λιγάκι στο θέμα της προώθησης του εαυτού του ως πανέμορφο, πολυπράγμων καλλιτέχνη που τα κάνει όλα τέλεια, λες και οι άλλοι δεν υπάρχουν. Βέβαια ακόμη κι εγώ πιστεύω πως οι Pain of Salvation πλέον, είναι ο ίδιος ο Gildenlow, που απλά περιτριγυρίζεται από καλούς μουσικούς, ώστε να μπορεί να ξεδιπλώσει όλα τα συνθετικά του χαρίσματα.

Άλλα περίπου δεκαπέντε λεπτά πέρασαν και το συγκρότημα με το ισχυρότατο fan base βγήκε στη σκηνή έτοιμο για άλλο ένα live υψηλών προδιαγραφών. Άνοιγμα με το “Softly She Cries” και όλα θα φαίνονταν τέλεια αν δεν τους είχα ξαναδεί. Ίδιο συναίσθημα και στο “Diffidentia” με τις φωνές όλων να ακούγονται απλά απίστευτες και αυτή του Daniel πάνω από όλες να μου υπενθυμίζει γιατί θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες στο χώρο. Εκεί που αισθάνθηκα την ανάγκη να τρέξω κι εγώ μπροστά και να χτυπηθώ με τα πιτσιρίκια (κυρίως) της πρώτης σειράς ήταν με τον hard rock ύμνο από το Road Salt One και ομώνυμο ΕΡ, “Linoleum”. Κρύσταλλο τα όργανα και η σκηνική παρουσία τους αρκετά ενθουσιώδης με τον εκπληκτικό frontman να πηδάει από εξοπλισμό σε ηχεία επιδεικνύοντας μεταξύ άλλων τις γυμνές πατούσες του. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους θεωρώ το “People Passing By”, του οποίου η εισαγωγή με τα slap, tap κτλ ήχησε παραδεισένιο στα αυτιά μου, θυμίζοντάς τις παλιές εποχές progressive αριστουργημάτων, κάτι που συνεχίστηκε και με το “Fandago” του Remedy Lane. Η βραδιά κύλησε πάνω κάτω εξαιρετικά αν και σε περίπου μία ώρα και είκοσι λεπτά μας καληνύχτισαν, ενώ όλοι φώναζαν για encore.

Η στιγμή που βγήκαν, έτοιμοι να συνεχίσουν για λίγο ακόμα, ήταν ίσως η πιο περίεργη στην ιστορία των live shows των Pain of Salvation. Ενώ άλλαξαν όργανα ο τραγουδιστής με τον drummer, ο μπασίστας στα πλήκτρα κτλ, κτλ, βγαίνει ένας τυπάκος βαδίζοντας αργά προς το μικρόφωνο. Το κλασικό τζιν, η ζώνη, το πουκάμισο μέσα από το παντελόνι, το χοντρό μπουφάν και τα γυαλάκια που παρέπεμπαν περισσότερο σε υπάλληλο εφορίας δεν με προϊδέασαν για την αλλοπρόσαλλη συνέχεια. Ανοίγει τα χέρια του και σκέφτομαι έντρομος «αμάν θα απαγγείλει ποίημα» αλλά τελικά περίμενε να του φέρουν ένα κινητό τηλέφωνο με το οποίο άρχισε να παίζει μουσική σύμφωνα με την κλίση που του έδινε. Το συγκρότημα συνόδεψε αλλά κανένας δεν συγκινήθηκε. Δυστυχώς το γούστο του κοινού δεν συμβάδιζε με αυτό που έπαιζε ο συγκεκριμένος Δανός, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησα, αλλά το γεγονός είναι πως αποχαυνωθήκαμε όλοι μετά από αυτό. Νομίζω πως άκουσα ασφάλειες να καίγονται μέσα στο κεφάλι μου. Μετά από τον αιώνα που (μου φάνηκε πως) κράτησε, οι Σουηδοί αποφάσισαν να επιδοθούν στο δικό τους σπορ και μας χάρισαν το “Used”, ένα από τα πρώτα τραγούδια που με έφεραν κοντά τους, το οποίο απέδωσαν εξαιρετικά σε εκτελεστικό και ερμηνευτικό επίπεδο. Ήταν το τρίτο κομμάτι στο οποίο επιδόθηκα σε head banging, απόδειξη του κλίματος που επικρατούσε εκείνες τις στιγμές, αρκεί να σημειώσουμε πως καθόμουν αρκετά πίσω από την «head banging ζώνη». Κλείνοντας με το μαγευτικό αλλά ελαφρώς αδιάφορο για την περίσταση “Hallelujah”, το παρατεταμένο χειροκρότημα έδειξε την ικανοποίηση του κόσμου παρόλη την μικρή διάρκεια και την ανεκδιήγητη στιγμή πειραματικής μουσικής.

Άλλο ένα τεχνικά εξαιρετικό live από μια μεγάλη μπάντα που πλέον δεν ξεχνά ποτέ την χώρα μας. Προσωπικά δεν ένοιωσα εκείνο το ρίγος της πρώτης φοράς, ούτε περίμενα να με αποσβολώσουν. Αυτό είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, όμως αν και δεν ήταν το καλύτερό τους show, πέρασα πολύ καλά, κάνοντας κάτι πολύ παραπάνω από ένα καλό ζέσταμα για τον συναυλιακό χειμώνα.

Setlist:

Von Hertzen Brothers:


Brother

Gloria

Thy Will Be Done

Willing Victim

Freedom Fighter

Miracle

I Believe

Pain of Salvation:


Softly She Cries
Diffidentia
Linoleum
1979
To The Shoreline
Conditioned
Kingdom Of Loss
People Passing By
Fandango
No Way
Ashes

Encore:

I phone jam (???)
Used
Hallelujah

Ανταπόκριση : Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας