Rockwave Festival Day 3 @ TerraVibe Park, Μαλακάσσα - Αθήνα 04/07/2015 PDF Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 09 Ιούλιος 2015 11:30

Rotting_Christ_1

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες για το συγκεκριμένο Rockwave. Δεν ήταν το καλύτερο φεστιβάλ του είδους στο οποίο έχω παραβρεθεί, αλλά οι συγκινήσεις του ήταν δυνατές και τα σκηνικά του πολλά.


Maplerun_Rockwave

Οι σαββατιάτικές μου επαγγελματικές υποχρεώσεις δε μου επιτρέπουν να είμαι παρόν στη Μαλακάσα από νωρίς. Έτσι, χάνω τους Exarsis, και τους Electric Litany. Αλλά μαθαίνω πολύ καλά λόγια γι' αυτούς. Πέφτω πάνω στην εμφάνιση των Maplerun, που αποτελούν άλλο ένα γερό λιθαράκι σε αυτό που ονομάζεται ελληνική metal σκηνή. Επειδή έχω και κάποια χρόνια στην πλάτη μου, θυμάμαι τα παλιά ελληνικά metal συγκροτήματα. Μπαίνω αυτομάτως στη διαδικασία να τα συγκρίνω με τα σημερινά, πχ. με τους Maplerun που κοπανιούνται μπροστά μου. Καμία σχέση. Ο όγκος, το δέσιμο, το προβάρισμα και γενικότερα, το επίπεδο, έχουν εκτοξευτεί. Προς μεγάλη χαρά των απανταχού ελλήνων μεταλλάδων, τα πράγματα πηγαίνουν όλο και καλύτερα. Είναι, ίσως, από τους λίγους τομείς στη χώρα μας που η κατάσταση βελτιώνεται. Οι Maplerun χτυπιούνται από έναν ήλιο που τείνει σταδιακά προς τη δύση του, αλλά είναι ακόμα αρκετά έντονος, ώστε να προκαλεί εφίδρωση και αναζήτηση μπύρας. Είναι τέτοιος ο προσανατολισμός του Vibe stage, που ο ήλιος χτυπάει κατάμουτρα τα μέλη του group. Οι ταχύτητες είναι ανεβασμένες και η διάθεση του κόσμου (ειδικά της μικρής μερίδας που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από τη σκηνή) επίσης ανεβασμένη. Οι Maplerun φαίνονται ταυτόχρονα άνετοι και αγχωμένοι. Παίζουν με ψυχή και για το τέλος μας επιφυλάσσουν κάτι που ο κόσμος υποδέχεται πολύ θερμά και που συμβάλλει αποφασιστικά στην απότομη άνοδο του κεφιού: μια διασκευή του “Toxicity” των System Of A Down. Όλοι σχολιάζουν θετικά, παρά τα ολοφάνερα ψεγάδια (λογικό...) της εκτέλεσης.


John_Garcia_Rockwave

Μετακινούμαι στο Terra stage, όπου όλα είναι έτοιμα για την εμφάνιση του μέγιστου John Garcia. Περιμένω να ακούσω περισσότερα τραγούδια από το πρόσφατο προσωπικό του album, αλλά τελικά στα αυτιά μου φτάνουν περισσότερα τραγούδια των Kyuss. Εντάξει, το ξεκίνημα του set είναι λογικό να μονοπωλείται από τις μεγάλες παρελθοντικές στιγμές του πατέρα frontman της stoner. Βοηθάει στο ξεσήκωμα του κόσμου. Πράγματι, στο άκουσμα του instrumentalMolten universe” (και χωρίς τον Garcia επί σκηνής) κάτι συμβαίνει στον κόσμο. Ξεκινάει μια κινητικότητα που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν ο παλιόφιλος εμφανίζεται, με τη γνωστή εικόνα του πουκάμισου και των μαύρων γυαλιών. Κεφάτος και θερμός για τα δεδομένα του, αλλά και εμφανώς αδυνατισμένος σε σχέση με το παρελθόν – όπου έμοιαζε με σκυλά της εθνικής – αρχίζει να τραγουδάει τραγούδια του παλιού του, θρυλικού συγκροτήματος. Είναι μια συναυλία που δε διακόπτονται τα προσωπικά του τραγούδια από διαλείμματα Kyuss. Συμβαίνει το αντίθετο. Και παρότι politically incorrect, ο κόσμος γουστάρει και το δείχνει χωρίς ενδοιασμούς, ιδιαίτερα σε τραγούδια όπως τα “Green machine” και “Whitewater” που κλείνουν το set. Η μία ωρίτσα που ο Garcia παραμένει μπροστά μας είναι τόσο ωραία, που φαντάζει εικοσάλεπτο. Δε φαίνεται να ενοχλείται κανείς από το υποδεέστερο των εκτελέσεων ή ακόμα και τα λάθη των εκτελέσεων. Αναμενόμενο... Το συγκρότημα αυτό δεν είναι οι Kyuss.


Rotting_Christ_Rockwave

Ώρα για Rotting Christ. Και μόνο από το όνομα, καταλαβαίνεις τι έπεται. Τόσα χρόνια στο προσκήνιο, το συγκρότημα έχει αποδείξει τι αξίζει. Έχει καταφέρει να αποκτήσει μια περίοπτη θέση στο χώρο του black metal, την οποία αποδεικνύει κάθε φορά που δίνει συναυλία. Τα μέλη του συγκροτήματος νιώθουν όμορφα κι ωραία μπροστά στον τεράστιο πυρήνα των αφοσιωμένων οπαδών. Το Vibe stage κατακλύζεται από κόσμο που κάνει head-banging, συνοδεύοντας τον μπασίστα και τον κιθαρίστα στον ανάλογο “χορό”. Τα τραγούδια από τα βάθη της κόλασης, διαδέχονται το ένα το άλλο και ο κόσμος παρακολουθεί ευλαβικά. Αλλά και οι ίδιοι οι Rotting Christ φαίνεται να το εκτιμούν αυτό, χωρίς να διστάζουν να το εκδηλώνουν όταν, ανάμεσα στα τραγούδια, συνομιλούν με τον κόσμο. Τον ευχαριστούν για όλη τη συμπαράσταση που τους έχει δείξει όλα αυτά τα – πάνω από 20 – χρόνια και ως ανταπόδοση του χαρίζουν εξαιρετικές εκτελέσεις αγαπημένων τραγουδιών. Για το τέλος, δε χαλούν το χατίρι μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου που επιζητάει αγωνιωδώς το “Non Serviam”. Η συναυλία κλείνει και τα χαμόγελα στον κόσμο είναι πλατιά.


Black_Rebel_Motorcycle_Club_Rockwave

Ακολουθεί το blues διάλειμμα των Black Rebel Motorcycle Club. Η θέση του συγκροτήματος στις καρδιές των Ελλήνων είναι γνωστή, εδώ και 15, περίπου, χρόνια. Ο ακραίος μεταλλικός θόρυβος, στον οποίο εκτέθηκαν την προηγούμενη μία ώρα τα αυτιά μας, αντικαθίσταται από blues-rock μελωδίες. Σχεδόν όλα στη σκηνή είναι μαύρα. Τα drums, τα ρούχα, οι ενισχυτές, αλλά και οι περισσότερες κιθάρες. Οι ήχοι που διαχέονται στον αέρα από το αμερικανικό συγκρότημα έχουν μια ιδιαιτερότητα. Νωχελικά στοιχεία, ψυχεδελικά στοιχεία και rock 'n' roll στοιχεία συνθέτουν την ατμόσφαιρα στην οποία πλέει ο κόσμος μέχρι τις 21:30. Εντύπωση προκαλεί και η εκτενής τοποθέτηση του συγκροτήματος επί των πολιτικών δρώμενων που ταλανίζουν την Ελλάδα τον τελευταίο καιρό. Ενημερωμένοι οι BRMC σχετικά με το γεγονός της επόμενης ημέρας, θέτουν τη δική τους άποψη για την αξία του αγώνα που πρέπει να δοθεί, προκειμένου να ξεφύγουμε από την αδικία που στοιχειώνει τις ζωές μας. Αν και κάπως ουδέτερη, ανώδυνη και αποστασιοποιημένη η άποψή τους, δε μπορεί να αγνοηθεί το θάρρος του σχολιασμού και της θέλησης για συμπαράσταση και ενθάρρυνση προς τον κόσμο της χώρας.


Judas_Priest_Rockwave

Επιστροφή στο (ομολογουμένως μικρό για τα μέτρα των Judas Priest) Vibe stage. Χαμός στο ίσωμα! Ή μάλλον, στο κεκλιμένο επίπεδο... Ο Halford και η παρέα του εμφανίζονται και το κοινό παίρνει φωτιά! Το show που ακολουθεί για την επόμενη μιάμιση ώρα δεν είναι κάτι τόσο πρωτότυπο, αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακό και ικανό να “φτιάξει” τον κόσμο, ο οποίος δέχεται με χιούμορ και μεταλλική περηφάνια όλη την κιτσάτη αισθητική που συνοδεύει μια new wave of British heavy metal μπάντα. Δερμάτινα, φωτιές, Harley Davidson και γενικά όλα τα αγαπημένα κλισέ είναι παρόντα. Το setlist περιλαμβάνει τραγούδια από κάθε δεκαετία όπου οι Priest είναι ενεργοί. Έχει φτάσει ήδη η στιγμή της βραδιάς που η άφθονη μπύρα έχει επηρεάσει τον εγκέφαλό μας και μας κάνει να γουστάρουμε ακόμα περισσότερο. Ενθουσιασμός σε τραγούδια, όπως τα “Breaking the law”, “Victim of changes”, “Hell bent for leather”, “You've got another thing comin'”. Όσο για τα τελευταία “Painkiller” και “Livin' after midnight”, δεν άφησαν ασυγκίνητο κανέναν, κλείνοντας τη συναυλία των Priest με τρόπο αυθεντικά μεταλλικό, αλλά και παιχνιδιάρικα ροκ-εντ-ρολλάδικο


The_Prodigy_Rockwave

Πριν καταλαγιάσει η ενέργεια που έχει συσσωρευτεί, το Terra stage και οι Prodigy μας καλούν. Οι πολύ εντυπωσιακές συναυλίες των Prodigy είναι μια κοινή αλήθεια. Παίζουν πολύ με τα φώτα, είναι ιδιαιτέρως κινητικοί επί σκηνής και, γενικότερα, εμπνέουν μια dance επιθετικότητα που σε παρασύρει. Μεγάλη εντύπωση προκαλεί και ο κόσμος που τους παρακολουθεί, δηλαδή νεαρόκοσμος γύρω στα είκοσι που δε σταματάει να χορεύει, μέχρι τριανταπεντάχρονα ρετάλια, απομεινάρια της δεκαετίας του '90, που δε λένε να το βάλουν κάτω. Τι να λέμε τώρα για το χαμό που επικρατεί όταν πρωτοεμφανίζονται στη σκηνή οι Prodigy και δίνουν το σύνθημα. Ή όταν ξεκινούν να παίζουν πολυαγαπημένα τραγούδια, όπως το “Omen” ή το “Firestarter”. Είναι πολύ συχνό να μη φαίνονται στη σκηνή τα μέλη του group, αλλά να προβάλλονται οι σκιές τους στον τεχνητό καπνό, από τα πολύχρωμα φώτα που συνέχεια στριφογυρνούν. Και μόλις φτάνει η ώρα του αδυσώπητου “Smack my bitch up”, το TerraVibe απογειώνεται. Μπουκάλια στον αέρα, ιδρώτας, καπνογόνα και όλο το κοινό μία ενιαία μάζα που πηγαίνει πέρα-δώθε ρυθμικά! Λίγα τραγούδια ακόμα και η τρίτη μέρα του Rockwave festival ολοκληρώνεται. Έτσι είναι... Τα ωραία πράγματα τελειώνουν χωρίς να σε αφήσουν να το συνειδητοποιήσεις.

Ανταποκρίση: Φαίδων Κυτρίδης

Φωτογραφίες: Christina Alossi, Απόστολος Καλιακμάνης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας