The Brian Jonestown Massacre, The Velvoids @ Fuzz Club, Αθήνα 14/07/14 PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 21 Ιούλιος 2014 18:18

BJM_Fuzz_147_4

Ήταν μία από τις πιο τίμιες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει πρόσφατα. Δηλαδή value for money, ρε αδερφέ!

Velvoids_Fuzz_147

Γύρω στις 21:30, εμφανίζεται ένα τυπάκι στη σκηνή, επιμελώς ατημέλητα ντυμένο, με τσιγάρο στο στόμα και με μια μπλουζάδικη κιθάρα στο χέρι. Δίχως να πει τίποτα, κάθεται οκλαδόν στον πρόβολο της σκηνής μπροστά από τα μόνιτορ και ξεκινάει να γρατζουνάει σκυφτός και όλο μυστήριο τις χορδές του. Σα να σου έλεγε “άσε με τώρα, ρε φιλαράκι, είμαι στη φάση μου”. Με πιάνει μια καχυποψία (γιατί είμαι και κακός άνθρωπος) και αρχίζω να φέρνω στο νου μου τη hipster κατάρα που μας δέρνει. Έλα όμως που κάνω λάθος, πράγμα που αρχίζω να συνειδητοποιώ μετά από μερικά λεπτά, όταν μπαίνουν στο παιχνίδι και τα υπόλοιπα δύο μέλη του group. Ένας τύπος με κιθάρα που σταδιακά αφηνιάζει και μια τύπισσα που παίζει drums νωχελικά. Τα παιδιά βαράνε υπέροχα, δημιουργώντας μια ψυχεδελική garage ατμόσφαιρα που αξίζει τρανά συγχαρητήρια. Ακούγεται το τραγούδι “Let the rain in”, που μας συντροφεύει με τον καλύτερο τρόπο για περίπου μισή ώρα! Το δεύτερο και τελευταίο τους τραγούδι είναι νορμάλ σε διάρκεια και έχει τίτλο “Tune for U”. Μπορεί τα μέλη των Velvoids να μην είναι οι πιο μελετημένοι και δεμένοι μεταξύ τους μουσικοί (ειδικά η τύπισσα στα drums μου φάνηκε αυτοδίδακτη, αλλά αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο), το αποτέλεσμα όμως που επιτυγχάνουν είναι υποδειγματικό. Κατάφεραν να ζεστάνουν τον κόσμο και να πείσουν πολλούς ότι η επιλογή τους ως support των Brian Jonestown Massacre ήταν άκρως εύστοχη.

BJM_Fuzz_147

BJM_Fuzz_147_bΟι BJM σκάνε μούρη στις 22:30 περίπου. Το Fuzz πια έχει γεμίσει, αλλά όχι ασφυκτικά. Έχει γεμίσει ως το βαθμό που σου επιτρέπει να απολαύσεις τη συναυλία χωρίς να ξενερώνεις επειδή δε βλέπεις ή επειδή σε πνίγει η μυρωδιά του διπλανού σου. Ξεκινούν με το “Whoever you are”, τραγούδι από την προηγούμενη χιλιετία. Ο κόσμος αρχίζει να ανταποκρίνεται, ξεπερνώντας το αρχικό μούδιασμα που πλανάται αμυδρά στην ατμόσφαιρα του Fuzz. Μέσα στα τραγούδια που ακούγονται κατά τη διάρκεια του set είναι τα “What you isn’t”, “Days, weeks and moths” και “Food for clouds” από την τελευταία κυκλοφορία τους. Από τη λίστα όμως δε λείπουν και τραγούδια όπως τα “Even if you were the last dandy on earth” (αλίμονο), “That girl suicide”, “Whatever hippie bitch’’, “Servo”, “Devil may care”, ενώ ιδιαίτερα χαρούμενος δείχνει ο κόσμος όταν αναπαράγονται τα “Anemone” και “Prozac vs. Heroin” από αυτή την πολυμελή, ετερόκλητη μπάντα, στην οποία κανένα άτομο δε μοιάζει με κανένα. Ένας απαθής πληκτράς, ένας κιθαρίστας-χίππης παλιάς μορφής, ένας τραγουδιστής που μου φέρνει στο νου το Neil Young, ένας άλλος κιθαρίστας που μου φέρνει στο νου τον Art Garfunkel στα νιάτα του (χίλια συγνώμη γι' αυτό), ένας drummer-nerd και ένας rockabilly τυπάς με ντέφι και φουντωτές φαβορίτες, συνιστούν το συγκρότημα. Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκεται και ένας μπασίστας, αλλά και ένας ακόμα (φοβερός) κιθαρίστας, που με τέτοια φάτσα που κουβαλάει θα μπορούσε άνετα να παίζει στους Dinosaur Jr. Η ώρα περνάει και οι BJM συνεχίζουν και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Ο κόσμος πλέον επιδίδεται σε χορούς, δείχνοντας πόσο έχει συντονιστεί με το group. Κατά τα μεσάνυχτα, πάνω που νομίζεις ότι η συναυλία τελειώνει, απλά δεν τελειώνει. Στις 00:30, έχοντας συμπληρώσει ένα δίωρο εμφάνισης χωρίς διάλειμμα, ξεκινούν νέο τραγούδι! Θα περάσουν λίγα ακόμα λεπτά μέχρι να αποφασίσουν να πραγματοποιήσουν το εντυπωσιακά μακρόσυρτο τζαμάρισμα ως τελείωμά τους. Και δε μπορώ παρά να τους βγάλω το καπέλο που το set τους ήταν ενιαίο, χωρίς τη συνήθεια “παρακάλια κόσμου – encore”. Σα να υπάκουσαν στo μεγάλο Eddie Spaghetti που υποστηρίζει “fuck encores, just play longer sets”. Αν όλα τα υπόλοιπα συγκροτήματα που μας αρέσει να ακούμε και να βλέπουμε ζωντανά ακολουθούσαν τα χνάρια των BJM σε αξιοπρέπεια εμφάνισης, οι συναυλίες θα ήταν μια πολύ ωραιότερη εμπειρία.

Ανταπόκριση: Φαίδων Κυτρίδης

Φωτογραφίες: Νίκος Αργυρόπουλος

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας