Tuxedomoon @ Stage Volume 1, Αθήνα 05/06/14 PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 10 Ιούνιος 2014 20:00

bardaka-6941

Μπαίνοντας στο Stage κατά τις 21:30, μισή ώρα δηλαδή πριν από την προκαθορισμένη ώρα εμφάνισης των Tuxedomoon, είμαι ήδη λίγο νευρικός σχετικά με την αργοπορία μου. Περιμένω να δω ένα γεμάτο club, με αρκετό καπνό και φασαρία. Ανησυχώ σχετικά με το αν θα καταφέρω να βρω μια καλή θέση για να βλέπω (και όχι μόνο να ακούω) το group. Εκπλήσσομαι μόλις αντικρίζω ακριβώς το αντίθετο. Καθαρή ατμόσφαιρα, ελάχιστος κόσμος και καθόλου βουητό. Αρχίζω, λοιπόν, να απορώ σχετικά με την περιορισμένη προσέλευση του κόσμου. Νόμιζα πως την προχωρημένη αυτή ώρα που έφτασα θα έβρισκα ένα χώρο γεμάτο με ανυπόμονους οπαδούς των Tuxedomoon.

Tuxedomoon_slide_1

Οι φίλοι του συγκροτήματος όμως, άργησαν να γεμίσουν το Stage, πράγμα που αιτιολογεί και την καθυστερημένη έξοδό του από τα παρασκήνια. Χαίρομαι που βλέπω παλαίμαχους 50άρηδες να βρίσκονται ανάμεσα στο κοινό, αμετανόητοι για την πολυετή προτίμησή τους στους Tuxedomoon. Γύρω στις 22:30, το show αρχίζει. Μετά από μια γρήγορη, αλλά και κάπως psycho, απαγγελία-πρόλογο, η μουσική ξεκινάει και οι γνώριμοι ήχοι του Steven Brown και της παρέας του μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Η ηχητική του club είναι πολύ καλή, με αποτέλεσμα κανένα μουσικό όργανο να μη “θάβεται”. Ακούμε Tuxedomoon σε όλο τους το μεγαλείο και το ταξίδι έχει αρχίσει. Τραγούδι με το τραγούδι, επιβεβαιώνουν την ταυτότητά τους, αλλά και την ωριμότητά τους. Εκτελούν τις δημιουργίες τους με περισσή άνεση, δείχνοντας πόσο προβαρισμένοι είναι, οπότε εμείς, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να απολαμβάνουμε. Μέσα στα τραγούδια που μας χαρίζουν ανήκουν, εκτός των άλλων, αριστουργήματα όπως το πρώιμο “Nervous guy”, το κλασικό “In the name of talent”, το λυρικό “Time to lose”, αλλά και το πιο σύγχρονο “A home away”. Συγκίνηση προσφέρει στον κόσμο το “Muchos colores”, το οποίο αφιερώνει ο Brown στην Ελλάδα, λόγω των πολιτικών στίχων που περιέχει.

Tuxedomoon_slide_2Ενώ όμως το συγκρότημα στέκεται αντάξια στη σκηνή καθόλη τη διάρκεια του event, το κοινό (όχι όλο, φυσικά) αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων, τουλάχιστον από τα μέσα της συναυλίας και έπειτα. Συμβαίνει για μια ακόμα φορά, αυτό που δυστυχώς πολλές φορές παρατηρείται σε συναυλίες στην Αθήνα: πηγαδάκια, που ταυτίζουν τη συναυλία με τον καφέ! Γέλια, βαβούρα, κινητά και όλα τα σχετικά. Κανένας σεβασμός προς τον κόσμο που ήρθε με σκοπό την ακρόαση. Διότι οι Tuxedomoon είναι συγκρότημα ακρόασης. Αν βρισκόμασταν σε συναυλία Sodom (όπως άλλωστε βρεθήκαμε πρόσφατα), τότε ναι, δεκτός κάθε θόρυβος και κάθε καφρίλα, στην τελική. Αλλά όχι σε τέτοιο live. Αν κάποιος γουστάρει να πει τα νέα του, ας πάει στο μπαράκι απέναντι που δεν ενοχλεί κανέναν. Αν πάλι κάποιος είναι τόσο μαζοχιστής ή τόσο φραγκάτος (ή ακόμα και τόσο μαλάκας) ώστε να γουστάρει να δίνει 20ευρα για να κουτσομπολεύει εντός συναυλιακού χώρου, ας μην παρασύρει κι άλλους στη μαλακία του. Στο κάτω-κάτω, ρε παιδιά, αν από κάποιο σημείο και μετά νιώθετε να βαριέστε, μην ψυχαναγκάζεστε να παραμείνετε. Σηκωθείτε και φύγετε, να μην πρήζετε και τους υπόλοιπους που δε βαριούνται, αφού ξέρουν τι ήρθαν να παρακολουθήσουν.

Μ' αυτά και μ' αυτά, η συναυλία τελείωσε μετά από δύο περίπου ώρες, αφήνοντας μια γλυκιά γεύση από το group και μια πικρή γεύση από πλήθος ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Ανταπόκριση: Φαίδων Κυτρίδης

Φωτογραφίες: Άννα Μπαρδακά

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας