Borderline Syndrome, One Leg Mary @ Six D.O.G.S, Αθήνα 19/05/2013 PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 22 Μάιος 2013 16:39

Borderline_Syndrome_2

Άλλη μια παρουσίαση δίσκου στο Six DOGS για ένα νέο συγκρότημα. Αν δεν ήξερα ποιοί έπαιζαν θα δυσανασχετούσα κυρίως για το μέρος το οποίο μάλλον έχω αδικήσει. Το πολύ μικρό κλαμπ ευνοεί την ανάπτυξη ήχων των οποίων η ένταση μπορεί να σκοτώσει διάφορα πετούμενα όντα. Κουνούπι για παράδειγμα δεν είδα εκεί μέσα. Ας τα πάρω όμως από την αρχή.

Κατά τις εννέα το βράδυ γύρω στα τριάντα άτομα ήταν έξω από το six DOGS αναμένοντας το live, χωρίς βέβαια ιδιαίτερη ανυπομονησία. Παγκάκια, τραπεζάκια, μπυρίτσα κι όλα «‘νταξ’ φίλε». Μια χαλαρότητα ήταν διάχυτη και το κλίμα προδιέθετε για μια παρεΐστικη συναυλία. Μετά από μια ώρα καθυστέρησης ακούστηκε φωνή από τα άδυτα του αχανούς μαγαζιού ειδοποιώντας για την έναρξη εντός ολίγων λεπτών. Η αρχή θα γινόταν με το support σχήμα, One Leg Mary για τους οποίους δεν ήξερα τίποτα. Είχα πληροφορηθεί ότι ήταν κάτι καλό. Καλός είναι και ο χαλβάς βέβαια, αλλά επειδή είμαι μεγάλος οπαδός του συγκεκριμένου γλυκύσματος περίμενα κάτι ισάξιο Καθαροδευτέρας.

Η τετράδα έδωσε πραγματικά ρέστα και με άφησε με ένα ύφος εντυπωσιασμού από την αρχή μέχρι το τέλος του live. Το six DOGS γέμισε ήχους μεταξύ Don Caballero και Intronaut σε ένα προοδευτικό χαρμάνι το οποίο μου έφερνε την παρακάτω σκέψη: Έχουμε φτάσει (συμμετοχικός πληθυντικός, μπας και νοιώσω κι εγώ σπουδαίος μαζί με τους άλλους) σε ένα επίπεδο ποιότητας αυτής της μουσικής που δύσκολα πιάνει μια τόσο μικρή πληθυσμιακά χώρα. Είναι οι Σκανδιναβικές που είναι εξίσου μικρούλες και παραγωγικές και μετά νομίζω… η Ελλάδα. Οι One Leg Mary που δεν ήξερα καν λίγες ώρες πριν, εκείνη τη στιγμή με διακτίνιζαν σε ένα Σικάγο, κάποια Στοκχόλμη, ή τέλος πάντων μια μουσική μεγαλούπολη που παντού γίνονται ποιοτικές συναυλίες για ψύλλου πήδημα. Αρκετά καλός ήχος, αν και λόγω ενός μισοτρύπιου αριστερού αυτιού πλέον οι ωτοασπίδες μου είναι απαραίτητες με αποτέλεσμα ίσως να χάνω κάποια στοιχεία μιας μπάντας την οποία δεν έχω ξανακούσει. Απαιτητική μουσική που θέλει την δέουσα προσοχή αλλά διαθέτει groove, όγκο και μελωδία. Λίγο math και post rock μέσω μιας νοοτροπίας που μου θύμισε όπως είπα και πιο πάνω Don Caballero ενώ όταν «έχωναν» μου ερχόταν μια εσάνς Intronaut. Το καλό όμως ήταν ότι ούτε για πλάκα δεν μιλάω για αντιγραφές. Αν και τα παραπάνω τα συμπέρανα μόλις από ένα μικρό live τους, πιστεύω πως δεν κάνω λάθος για την ποιότητα της δουλειάς που έχουν ρίξει τα παιδιά. Αξίζει το κάθε δευτερόλεπτο προσοχής των ακροατών που το ψάχνουν σε αυτά τα είδη.

Μετά από ένα μικρό διάλλειμα, τις απαραίτητες ανάσες εκτός χώρου (αν και ο αερισμός ήταν πολύ καλός) και τον κλασικό Πακιστανό που φέρνει σε κάθε συναυλία τριαντάφυλλα να έχουμε να κουνάμε όταν θα χτυπιόμαστε, ανέβηκαν οι Borderline Syndrome για την παρουσίαση του πρώτου δίσκου τους “Stateless” με περίπου 80 άτομα από κάτω. Να τσεκάρετε την κριτική πρώτα. Αλλιώς εγώ δε λέω άλλα. Αφού σας έπεισα και εφόσον την διαβάσατε προχωράω.

Τα πέντε παιδιά έχουν κάνει μια τρομερή δουλειά στο στούντιο. Οι μελωδίες, η τεχνική και η ψυχασθένεια (με την καλή έννοια) που χαρακτηρίζει συγκροτήματα τύπου The Dillinger Escape Plan, King Crimson, Tool και τους παλαβούς Shining είναι εδώ και περίμενα να δω πώς θα αποδοθούν ζωντανά. Οι τεχνικές απαιτήσεις ανησύχησαν τα παιδιά που είχαν πάνω από 2 χρόνια να παίξουν live αλλά η συνέχεια νομίζω πως αποστόμωσε ακόμα και τους ίδιους. Για τα δεδομένα ενός συγκροτήματος που κάνει την αρχή του η απόδοση ήταν κάτι παραπάνω από καταπληκτική. Αν πάρω ένα – ένα τα μέλη θα μας φάει η μαύρη νύχτα.

Όπως ήταν λογικό αποδόθηκε όλο το “Stateless” με τρόπο που ανέδειξε ακόμα περισσότερο τα δυνατά σημεία του. Ποια είναι αυτά τώρα θα μου πείτε. Είναι πολλά ρε παιδάκι μου. Είναι οι μελωδίες της κιθάρας του Αλέξη Χατζηιωάννου που αλλάζουν στυλ ανά πέντε δευτερόλεπτα μη τυχόν και βαρεθείς το προηγούμενο, το σκληρό-γλυκό-σχιζοφρενικό-απαλό drumming του Αλέξη Σταυρόπουλου, το νέο επαγγελματικό μπάσο του Λουκά που έμαθε όλα τα κομμάτια μέσα σε ένα μήνα (έλεος ρε φίλε, τι μυαλό είναι αυτό;) και τα έπαιξε σαν να ήταν εκεί χρόνια, είναι, είναι, είναι… ένα κάρο πράγματα.

Ο Γιώργος - Sebastian Marc (μιλάμε για ψευδώνυμο, όχι μ*****ες) συμπλήρωνε το καρέ των ανδρών του σχήματος, ο οποίος από τα πλήκτρα έπιανε ξαφνικά κιθάρα, την άφηνε, έπιανε ξανά πλήκτρα ενώ νόμιζα πως σε λίγο θα έπαιζε και τρομπέτα μαζί με ακορντεόν και φυσαρμόνικα. Ήταν και η frontwoman Σοφία Σαρρή με αυτή την φωνή – αλφάδι που διαχειρίζεται με απερίγραπτη ευκολία ό,τι κομμάτι κι αν της δώσεις. Την προηγούμενη Παρασκευή την παρακολούθησα στην ΕΤ1 με τον Δεληβοριά (ναι, εκείνον τον βλάσφημο που θέλει να χορεύει μπόσα νόβα μέσα στις εκκλησίες) να τραγουδάει gospel και δυο μέρες μετά ξεπάτωνε το λαρύγγι της σε αυτό το «η μπάντα που παίζει τα πάντα» στυλ των Borderline Syndrome. Υπήρχαν πολλά σημεία στο “Stateless” που δεν ήξερα αν θα τα έπιανε ακριβώς, αλλά φάνηκε να της έρχονται τόσα φυσικά και εύκολα σα να μας έλεγε «επ, τι έγινε μαστόρια; Όλα καλά;».

Μετά τα “Innocent and Blue”, “In rainbows”, το καταπληκτικό “Cover me” και το “Thank you for being honest” έπεσε η πρώτη διασκευή στο “Happy” των King Crimson με την Σοφία Σαρρή να καλεί όσους ξέρουν το κομμάτι σε sing along αλλά όχι σε πολλά – πολλά γιατί με ένα τέτοιο «άρυθμο» ρεφρέν ήταν σίγουρο πως ο κόσμος θα τα έκανε μπάχαλο και θα έβγαινε μια χλαπαταγή αντί για το φοβερό αποτέλεσμα που κατάφεραν. Μετά το πανέμορφο “I have my eyes on you” ήρθε το Dillinger-οειδές “Shock Doctrine” που έκαψε πολλά εγκεφαλικά κύτταρα του κοινού και τον Αλέξη Χατζηιωάννου να ξεβιδώνει τον σβέρκο του παίζοντας όλες τις παλαβομάρες και τον Λουκά στο μπάσο να το διασκεδάζει αφάνταστα. Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν από τους πιο εκδηλωτικούς αν και δεν είχε καιρό εξοικειωμένος με το συγκρότημα, κάνοντας πολλές χαριτωμενιές ειδικά στα πιο χαλαρά funky fusion σημεία.

Συνέχεια με μια προσωπική σύνθεση της Σαρρή από το άλλο συγκρότημά της, τους «Εργαλείο» με τίτλο “The Pot” από το άλμπουμ τους «10,000 μέρες». Χαμός από κάτω, ο κόσμος ήθελε κι άλλο, η Σοφία έλεγε «όχι, όχι, δεν μπορώ», παροξυσμός, επεισόδια κτλ. Η τριλογία των πιο ιδιαίτερων “Balloons”, “Inflated Society” και “Descending” έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο την παρουσίαση, αποδεικνύοντας γιατί θεωρούνται μια άκρως ελπιδοφόρα μπάντα σε ένα πολύ απαιτητικό και δύσκολο φάσμα μουσικής. Σαν encore ήρθαν άλλες δυο διασκευές για να συμπληρώσουν τον avant – garde χαρακτήρα τους. Λοιπόν εδώ θα παραδεχτώ πως το Virus κομμάτι δεν το κατάλαβα. Ίσως να ήταν το “As Virulent As You” αλλά πιστεύω πως κατά 95% λέω μ*****ες. Όποια κι αν ήταν όμως της άλλαξαν τον αδόξαστο και έδωσαν ρέστα όλα τα όργανα. Για το τελευταίο κομμάτι θα ρίξω τα μούτρα μου και θα πω πως δεν κατάλαβα καν ποιο ήταν. Θα μπορούσα να ρωτήσω μετά, αλλά έλεγα πως θα το βρω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τώρα καλά να πάθω που κάθομαι στον άξονα. Καλό ήταν όμως, δε βαριέσαι. Ακολούθησε ένα παρτάκι και στις 2 το βράδυ έφυγα για σπίτι ευχαριστημένος από μια εξαιρετική βραδιά κι ας είχα να ξυπνήσω στις 7 το πρωί.

Οι δύο μπάντες που είδα εκείνο το βράδυ μου υπενθύμισαν αυτό που προανέφερα. Πλέον έχουμε τρομερά πράγματα να επιδείξουμε σε μουσικές που θεωρούνται παγκοσμίως πρωτοποριακές.

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

Ανταπόκριση: Βασίλης Μπακογιάννης

Φωτογραφίες: Άννα Μπαρδακά

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας