Swans @ Fuzz Club, Αθήνα 17/05/2013 PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 19 Μάιος 2013 14:20

Swans_2Ο Michael Gira δεν είναι αυτός που ήταν. Πλέον δεν προσπαθεί να κλέψει τις ψυχές μας. Του ανήκουν... Ο Michael Gira είναι ένας δυνάστης. Ο πλέον ακατάλληλος για να του εμπιστευτούμε τις ψυχές μας...

Ανταπόκριση: Βασίλης Μπέκας

Φωτογραφία: Βύρωνας Ψαρράς

Υ.Γ.: Αντικειμενικές κρίσεις για τους Swans, εγώ δεν κάνω. Αν υπάρχει μια μπάντα σήμερα η οποία υπερβαίνει με ευκολία τα όποια στάνταρ βάζει ο κάθε οπαδός, τότε αυτοί είναι μόνο οι Swans. Στο live της Παρασκευής, για να είμαι σίγουρος ότι θα δω και κυρίως ότι θα ακούσω, δεν εμπιστεύτηκα το Fuzz (σιγά μην την ξαναπάταγα). Αποφάσισα να κάτσω στη πρώτη σειρά και να ακούσω αυτό που οι Swans άκουγαν στο stage. Δεν ξέρω λοιπόν τι βγήκε στα ηχεία του club και κατά πόσο το live ήταν για όλους εκκωφαντικό, όπως οφείλει ένα Swans live.

Οι Swans του 2013 ξεπερνούν αυτούς του 2011. Δεν εννοώ από άποψη απόδοσης ή σέτλιστ. Αγνοούν εντελώς την λογική του “πρέπει”. Δεν χρειάζονται καν τα κομμάτια του “The Seer”. Ενός δίσκου που αποθεώθηκε. Δεν ενδιαφέρονται αν το κοινό αποζητά με λαχτάρα ένα Avatar, ένα Lunacy ή τα καμπανάκια ενός No Words, No Thoughts, όπως αδιαφορούσαν το 2011 αν το κοινό αποζητούσε με λαχτάρα (μετά από τόσα χρόνια αποχής) ένα Failure, ένα Love Will Save You ή ένα Helpless Child.

Το φίδι που τάιζε ο Gira στο μυαλό του τόσα χρόνια, έχει πλέον μεγαλώσει και δύσκολα σταματάει. Τα πειθήνια όργανα που έχει βρει για μουσικούς του, μοιάζουν περισσότερο με προέκταση του. Αντιδρούν με απόλυτη υποταγή και ο κρότος που βγάζουν είναι θεόρατος. Κάθε του κίνηση είναι γι αυτούς διαταγή, που πρέπει να εκτελεστεί με την μέγιστη σωματική προσπάθεια. Στα όρια της εξουθένωσης. Για 2 ώρες σφυροκοπούν το σώμα και την ψυχή. Παρόλο που το live ξεκίνησε νομίζω κάπως χαμηλά σε ένταση, όσο περνούσε η ώρα, τόσο οι ενισχυτές ξερνούσαν δηλητήριο.

Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει συναίσθημα πια στους Swans. Ούτε το “The Seer” είχε τέτοιο. Ο Gira δεν πονάει πια. Ούτε αγαπάει μάλλον...Αυτό που έχει μεταμορφωθεί μέσα του,  του επιτρέπει να ξαναγυρνά με ευκολία στις επώδυνες μέρες του “Filth” ή του “Holy Money”, να χορεύει πότε ψιθυρίζοντας και πότε ουρλιάζοντας, “put your knife in me, I love you” ντυμένος με την “στολή” του σαδιστή, επαναφέροντας την αέναη σχέση υποταγής που βασανίζει το μυαλό του. Του επιτρέπει να καλεί (;) έναν επαναστάτη (τον Toussaint Louverture) ή να ανοίγει το live (To Be Kind) χαϊδεύοντας την Gibson του θυμίζοντας τον εφιάλτη του “Soundtracks For the Blind” (και ας μην δούμε ποτέ!).

Σε ένα live των Swans το κοινό βρίσκεται πραγματικά σε περίεργη θέση. Δεν είναι δεδομένο ότι αυτό που εκτυλίσσεται, είναι για τα αυτιά και τα μάτια του. Παρόλο που έχει πληρώσει εισιτήριο, δεν αισθάνεται άνετα. Όσο και να προσπαθεί ο Gira δεν μπορεί να είναι καλός οικοδεσπότης. Δεν “ανήκει” με κανένα τρόπο στο κοινό, μάλλον το αντίθετο. Το κοινό είναι απλά εκεί. Αποσβολωμένο συνήθως, είτε βυθίζεται στον βόμβο που βγαίνει από την σκηνή ή δεν μπορεί να ακολουθήσει. Ένας καλός φίλος, έκανε λόγο για καλό live αλλά ότι μάλλον ήταν απλή διεκπεραίωση. Ο τρόπος που το μοναδικό hit-άκι, το 32λεπτο,  the Seer χτυπούσε με λύσσα τα ζωτικά μου όργανα, την Παρασκευή (άραγε τα πήρα όλα μαζί πίσω όταν έφυγα;) δεν μου επιτρέπει να συμφωνήσω. Κύματα θορύβου και άρνηση οποιασδήποτε φόρμας. Επαναλαμβανόμενα χτυπήματα μέχρι τα καρφιά μπουν στο ξύλο. Noise, drone κτλ. Δεν ξέρω τι είναι και πως χαρακτηρίζεται, αλλά μπορεί και να είναι το soundtrack για όλους εμάς τους τυφλούς, για όλες τις αποτυχίες που δεν ξεπεράστηκαν ποτέ και όλα τα πρέπει που δεν έσπασαν. Εκεί μέσα στον “πορτοκαλί” θόρυβο κάποιος που τις παραπάνω λέξεις τις περιγελά πλέον, μας προσφέρει την κάθαρση κάθε φορά που ανεβαίνει σε τέτοια σανίδια. Μας την προσφέρει και μάλιστα χωρίς να ζητά τίποτα.

ΥΓ2.: Moa Bones. Γιατί ρε φίλε;

ΥΓ3.: Αντικειμενικές κρίσεις για τους Swans, εγώ δεν κάνω.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας