The Soft Moon, Ku, Strawberry Pills @ Gagarin 205, Αθήνα 5/4/2013 PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 10 Απρίλιος 2013 17:16

Tο βράδυ της Παρασκευής λοιπόν, πραγματοποιήθηκε το πολυαναμενόμενο live των Soft Moon. Όλη η indie κοινότητα της πόλης (εδώ γελάνε) ανταποκρίθηκε και γέμισε το Gagarin, όπως δεν έχει κάνει σε τόσα και τόσα live.

Τα δυο support δεν θα έλεγα ότι ταίριαζαν σε καμία περίπτωση με τους headliners. Επηρεασμένοι -αν και με διαφορετικές αφετηρίες και αποτελέσματα- από τον post-punk/ dark ήχο. Ειδικά το κάπως παράταιρο στιλιστικά, δίδυμο των Strawberry Pills, με την τραγουδίστρια σε άψογο μετά-punk στυλ και ανάλογο ύφος και τον κιθαρίστα να μοιάζει να έχει βγει από lo-fi indie μπάντα. Θεωρώ ότι ο χώρος δεν ήταν ο κατάλληλος για να παρουσιάσουν τον ήχο τους, καθώς έκανε τα τραγούδια τους να ακούγονται κάπως άδεια και τόνιζε την διαφορά μεταξύ των digital ήχων (τύμπανα-samples) και της κιθάρας (που ήταν το μοναδικό όργανο που παίχτηκε live). Πιστεύω ότι σε κάποιον πιο μαζεμένο χώρο θα είναι αρκετά πιο ενδιαφέροντες.

Συνέχεια με τους Ku, των οποίων η επιλογή για το συγκεκριμένο live, δεν μπορώ να καταλάβω πως έγινε . Όχι ότι είχαν κάτι αρνητικό, αλλά τα χαμηλών τόνων κομμάτια τους, με οδηγό τα πλήκτρα, δεν θα μπορούσαν να ζεστάνουν έναν κόσμο που περίμενε να δει τους Soft Moon. Ωστόσο νομίζω ότι οι ίδιοι ευχαριστήθηκαν το live τους, αποδίδοντας με ακρίβεια τα μέρη τους, είτε επρόκειτο για τα φωνητικά, είτε για το ρυθμικό μέρος, το οποίο, εκμεταλλευόμενο την έλλειψη κιθάρας, πολλές φορές ανέβασε την δυναμική στο παίξιμο τους. Ο κόσμος από την άλλη μάλλον είχε καιρό να βρει μια δικαιολογία για να βγει, οπότε και είχε πολλά να πει...Δεν σταμάτησε να μιλάει σε όλη την διάρκεια των support...Πολλές κουβέντες και μάλιστα κουβέντες σαν...

«...Οι Soft Moon έχουν τον δικό τους ήχο...»

Όχι, δεν τον έχουν! Οι τύποι έχουν πάρει τον ήχο του “Pornography” των Cure που βγήκε πριν 30 χρόνια και μάλιστα έχουν αφαιρέσει από αυτόν! Και εντάξει έναν Robert Smith να δίνει πόνο στο μικρόφωνο δεν θα μπορούσαν να βρουν. Τραγούδια σαν και αυτά δεν θα μπορούσαν να γράψουν. Οπότε τι μένει;;;

Δεν θέλω να φαίνομαι υπερόπτης. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους, μου άρεσε ιδιαίτερα. Το δεύτερο μπορεί να μην είχε την ίδια έμπνευση (αλλά και το στοιχείο του “καινούριου ήχου” που είχε ο προκάτοχος του), όμως δεν ήταν άσχημο. Το πρόβλημα με αυτό το live, ήταν ότι είδα μια μπάντα που με έκανε να βαρεθώ στο δεύτερο κομμάτι…Τα τύμπανα με τον όγκο που έχουν, είναι σαφέστατα το πιο τονισμένο στοιχείο της μπάντας. Όμως δεν παύουν να είναι απλά και μονότονα (σ.σ. να σημειώσω ότι λατρεύω την απλότητα και την μονοτονία, όμως τα συγκεκριμένα δεν φάνηκε να δουλεύουν υπέρ τους). Το συνθετικό κομμάτι επίσης είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα όπως παρουσιάστηκε στο  live. Οι ιδέες(ουσιαστικά περί αυτού πρόκειται) των τραγουδιών τους ποτέ δεν έδειξαν να αποκτούν μορφή. Οι κιθάρες νωθρές και παρόλο που χρησιμοποίησαν και προηχογραφημένα μέρη (ακόμα και την φωνή του ο αθεόφοβος), δεν κατάφεραν να δώσουν ένα πιο πλούσιο αποτέλεσμα. Τώρα για τα yeah που κραύγαζε με μεγάλη συχνότητα ο Luis Vasquez τι να πρωτοπώ...

Ειλικρινά, μόνο στο πρώτο τραγούδι ένιωσα την αίσθηση ότι κάτι βγαίνει από την σκηνή. Ο πολύ καλός ήχος που είχε η μπάντα στο ξεκίνημα (όπως είπε και ένας πολύ καλός φίλος, αν βλέπαμε εδώ τους A Place to Bury Strangers θα κλαίγαμε ακόμα από χαρά), αλλά και το ωραίο σκηνικό που δημιουργούσαν τα φώτα, άφηνε υποσχέσεις. Το δεύτερο κομμάτι όμως ακούστηκε ίδιο και σιγά σιγά έγινε ρουτίνα. Ακόμα και τα highlights των 2 album κατάφεραν να μην ξεχωρίσουν, ενώ η σκοτεινή ατμόσφαιρα που βγάζουν αρκετά τους κομμάτια, δεν νομίζω ότι ήρθε μαζί τους στο κτήριο της Λιοσίων...

Βέβαια, κάτι που κατέδειξε το πόσο δύσκολο είναι για μένα να δω τα πράγματα με ελαφρά την καρδία, πιο αθώα και ανεκτικά, ήταν όμως, η εικόνα του κοινού. Βλέποντας από την μια, την απόλυτα post-punk φιγούρα της τραγουδίστριας των Straberry Pills με το γλυκόπικρο χαμόγελο που άφησε σε ελάχιστες περιπτώσεις να φανεί, από την άλλη, σκεπτόμενος το γεγονός πως μια post-punk βραδιά  έφερε τόσο κόσμο στο club, χωρίς φυσικά να μπορώ να αφαιρέσω την θλίψη μου για την κατάσταση που βιώνει η χώρα μας και παρατηρώντας τις trendy φατσούλες μας να φωτίζονται από τα διάφορα gadget-άκια αισθάνθηκα ένα μεγάλο κενό. Το ότι κατάφεραν να κλέψουν τη ζωή μας, είναι ζωγραφισμένο σε κάθε πρόσωπο. Σε μια πόλη που θα έπρεπε να βράζει, που τα βλέμματα μας θα έπρεπε να γυαλίζουν, εμείς στέκουμε νωθροί, άδειοι, αποξενωμένοι και έτοιμοι να  χορέψουμε σαν κουκλάκια που χορεύουν στον πρώτο ήχο, για να διώξουμε μακριά την όποια ασχήμια, έστω για λίγο...Τόσο εύκολοι είμαστε μάλλον.

Λογικά θα πει κανείς με τέτοιες «ευχάριστες» σκέψεις πως να ευχαριστηθείς ένα live; Ισχύει! Για την πλειονότητα του κόσμου, ήταν ένα φοβερό live. Ο λόγος που μεταφέρω αυτές τις σκέψεις εδώ, είναι το ότι βρήκα αρκετούς να συμφωνούν με αυτές όμως. Αν αυτοί οι ήχοι δεν είναι ικανοί να μας δώσουν ενέργεια να ξεφύγουμε από την παραίτηση, ας βρούμε άλλους. Ας μην είμαστε βιαστικοί να εκθειάσουμε το κάθε σχήμα. Αν το punk υπήρξε ποτέ μια επικίνδυνη μουσική, ας μην καταχωρούμε σε αυτόν συμβιβασμούς και νερόβραστες νύχτες...

Κάτι τελευταίο που θέλω να αναφέρω αφορά στο δελτίο τύπου της Supernova Productions πριν το live, στο οποίο υπήρχαν αναφορές για την μουσική των Soft Moon σαν industrial, post-apocalyptic και συγκρίσεις με τους Joy Division, τους Death In Vegas και τους πρωίμους Swans...

Θα πέσει φωτιά να με κάψει που απλά τα αναπαράγω... Άσε γιατί έρχονται και οι Swans και κάπου άπλωσα το «δόντια-μπλουζάκι» και πρέπει να μου το πήρε ο αέρας...

Ανταπόκριση: Βασίλης Μπέκας

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας