Drunk Motherfuckers, Potergeist @ Six Dogs 18/01/2013 PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 21 Ιανουάριος 2013 17:28

Παρασκευή εννέα το βράδυ έφτασα έξω από το six dogs σε μια απογοητευτικά μικρή συγκέντρωση κόσμου. Καθώς περίμενα, σκεφτόμουν πως δεν θα χρειαστεί και καμιά ιδιαίτερη συρροή ώστε να γεμίσει το μικρότερο live-αδικο της Αθήνας. Κατά τις εννέα και μισή ανέβηκαν οι Potergeist στη σκηνή ενώ από κάτω υπήρχαν γύρω στα σαράντα άτομα. Ίσως να λέω και πολλά γιατί ο χώρος ξεγελά.

Οι Potergeist είναι ότι κοντινότερο στους Down έχει να δείξει η χώρα μας. Αυτό φαίνεται αρκετά από την φωνή του Άλεξ αλλά και την όλη μουσική προσέγγιση. Τρομερή ενέργεια από τους Αθηναίους που απέδωσαν καταπληκτικά όλα τα κομμάτια σε σημείο που σε κάνουν να λες πως οι τύποι αυτοί εκτός από το ότι το έχουν το άθλημα μπορούν και να σταθούν άνετα σε οποιαδήποτε σκηνή. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρξαν support στους Lynyrd Skynyrd. Ο ήχος είχε το κλασικό πρόβλημα του μαγαζιού με τα μπάσα να καλύπτουν την ατμόσφαιρα και γι αυτό το λόγο παρακολούθησα από την αριστερή πλευρά της σκηνής και μέσα στο μπαρ. Εκεί τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα αν και η κομματάρα “Forgiven” δεν ακούστηκε όπως θα ήθελα. Το κύριο southern riff που είναι αρκετά πρίμο ίσα που επέπλεε γιατί αυτή η βαβούρα δεν το άφηνε να ξεδιπλωθεί όπως θα άρμοζε. Μην το παρεξηγείτε γιατί δεν εννοώ πως ήταν τόσο άσχημα, απλώς δεν ήταν όπως έπρεπε. Ο κόσμος είχε αρχίσει να γεμίζει το club (club = κομπλιμέντο για το Six Dogs) και επιτέλους υπήρχε κίνηση από κάτω όπως αρμόζει στην εξαιρετική αυτή μπάντα. Ενέργεια, εκτελεστική δεινότητα (αν έγιναν λάθη δεν το κατάλαβα) και κέφι που καλούσε σε χορό, χτύπημα, αλλοφροσύνη ή ό,τι ήθελε ο καθένας τέλος πάντων. Κλείνοντας το πρόγραμμά τους (το λέω σα να ήταν σκυλάδικο) ανέβηκε ένας φίλος των παιδιών στη σκηνή που κρατούσε κάτι μικρό στο χέρι. Ούτε που φαινόταν. Προλόγισαν το τελευταίο τραγούδι πληροφορώντας τον κόσμο πως το είχαν γράψει τριάντα με σαράντα χρόνια πριν αλλά κάποιοι επιτήδειοι το έκλεψαν. Ξαφνικά αυτός ο άγνωστος τύπος βάζει το μικρό όργανο στο στόμα του και παίζει τις πρώτες νότες της φυσαρμόνικας από το έπος “The Wizard” των πατεράδων Black Sabbath. Απίστευτη εκτέλεση. Προσφέρεται για τρελό drumming και ο Τόλης του έδωσε και κατάλαβε. Μπορεί να μην άκουσα το “Smokestack Lightnin”  που περίμενα διακαώς αλλά το να ακούς ένα τέτοιο κομμάτι να αποδίδεται τόσο καλά, αξίζει από μόνο του να σου φτιάξει το βράδυ.

Οι Potergeist απλά έσκισαν και κατέβηκαν να δώσουν τη σκυτάλη στους Drunk Motherfuckers για την παρουσίαση του νέου τους δίσκου. Στην ανάπαυλα είχα μια σουρεαλιστική συζήτηση με έναν τυχαία παρευρισκόμενο πενηντάρη. «Τι είναι αυτό; Ροκ είναι; Χαρντ ροκ; Έτσι δεν το λένε;». Απάντησα καταφατικά γεμάτος απορία. Συνέχισε όμως λέγοντας πως είναι καλοί αυτοί και αναρωτήθηκε αν ήταν γνωστοί. Αυτό είναι κάτι καλό αν το σκεφτείτε. Ένας εντελώς άσχετος με την συγκεκριμένη μουσική και σίγουρα με την μουσική γενικότερα κατάλαβε πως αυτοί που έπαιζαν εκεί πάνω ήταν τόσο καλοί που θα μπορούσαν να είναι διάσημοι, τουλάχιστον στο δικό του μυαλό.

Η ώρα για το έτερο συγκρότημα είχε έρθει και οι μεθυσμένοι ανέβηκαν. Δυστυχώς δεν είχα ακούσει νωρίτερα κάτι από τα παιδιά και δεν ήξερα τι να περιμένω. Βαρύ stoner που έδωσε ρέστα με την ενέργεια και κόλλησε αρκετούς από κάτω με την μεθυσμένη αναπνοή του και φάνηκαν να γουστάρουν ό,τι γινόταν στη σκηνή. Ο κόσμος πλέον είχε γεμίσει τις γωνιές του τεκέ (με περιτριγύριζαν μόνο καπνιστές) και υπήρχε η εντύπωση του ασφυκτικά γεμάτου. Με εκατό άτομα έχει πήξει το σύμπαν εκεί μέσα. Αν και δεν ήξερα ούτε ένα από τα κομμάτια άκουγα τίτλους με πιο χαρακτηριστικό το “Baptized in Alcohol” να συμμερίζονται την εικόνα του stoner. Το άσχημο ήταν το ότι δεν ήμουν εξοικειωμένος μαζί τους και επειδή η μουσική αυτή δεν είχε ιδιαίτερες διακυμάνσεις έχανα πού και πού τον ειρμό μου. Κάθε τραγούδι είχε κι από ένα κολληματικό riff που το κοινό αναγνώριζε αλλά εγώ ο φουκαράς δεν καταλάβαινα. Όλοι έδειχναν να το διασκεδάζουν παρά την απώλεια ακοής που θα εμφάνιζαν τις επόμενες τρεις μέρες. Ο τραγουδιστής κοπανιόταν μονίμως με ένα ποτήρι βότκα (;) στο χέρι ενώ οι υπόλοιποι την είχαν καταβρεί μέσα στην τρύπα του Six Dogs. Κάπου εκεί μέσα στο χαμό εμφανίστηκε κι ένας Πακιστανός να πουλήσει λουλούδια. Ενδιαφέρουσα εικόνα.

Τώρα που πλέον η κρίση έχει χτυπήσει για τα καλά την μουσική βλέπω πράγματα που με κάνουν να αναθαρρώ. Ένα φοβερό live από δύο ντόπια συγκροτήματα χωρίς αντίτιμο είναι κάτι που θα έπρεπε πιο πριν να είχαν σκεφτεί οι μαγαζάτορες. Συγχαρητήρια γι αυτό στο Six Dogs. Κόσμος έρχεται, παίρνει μια μπύρα και αφήνει ένα πεντάευρω. Αν είχε δέκα το εισιτήριο τότε μάλλον οι μισοί δεν θα είχαν έρθει. Καιρός να το κάνουν κι άλλοι και να σταματήσουν να απαιτούν τα μαλλιά της κεφαλής τους για μια συναυλία που μπορεί να αποδειχθεί μάπα. Ίσως επειδή ο Άλεξ δεν έχει μαλλιά να ήταν αυτός που δεν απαίτησε λεφτά (λέμε και καμία μα****α να περνά η ώρα).

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

alt

Ανταπόκριση: Βασίλης Μπακογιάννης

Φωτογραφίες: Άννα Μπαρδακά

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας