Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ένα τσούρμο μπάσταρδα emo-χίπστερ PDF Εκτύπωση E-mail

alt«Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής, και να γυρίσω δίσκο, όμως θα’ρθει καιρός που κι εσύ θε να πειστείς πως έτσι δεν τη βρίσκω.»

Εγώ να δεις πως δεν τη βρίσκω, μουρμούρισε ο καημένος ο κύριος Ηχολήπτας. Και αν τα παραπάνω τα έλεγε κάποιος που λεγόταν Άσημος, αυτά τα κωλόπαιδα νομίζουν ότι θα είναι οι επόμενοι Justin Bieber. Και ναι, νομίζουν ότι αυτό είναι κάτι καλό.

(Please God! Ρίξε άλλο ένα σετάκι από τις κατάρες του Φαραώ, ένα τσουνάμι, δώσε στην Κορομηλά εκπομπή, ότι θες, αλλά όχι κι άλλους Bieber!!!) Και αφού έκανα αναφορές σε Άσημo, Bieber και μια γρήγορη επίκληση στα θεία να βρίσκεται, σε 8 γραμμές, συνεχίζουμε από ‘κει που το αφήσαμε.

Τι λέγαμε λοιπόν; Α, ναι, άναρθρος αναστεναγμός ελέους από ηχολήπτη. Αυτό θα έχει πλάκα… Η 18χρονη πιτσιρικαρία με τις φράντζες, τα φρεντοτσίνο και τα διάφορα i-γκατζετάκια την έπεσε στον καναπέ με βάρος «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες η δουλειά κάνει τους άντρες». Ρε τι γίνεται με αυτά τα παιδιά σήμερα; Πρέπει να γεννιούνται κουρασμένα! Έβαλαν τα πόδια στο τραπέζι και άρχισαν να πληκτρολογούν με μανία στα μαραφέτια τους, χωρίς πολλές πολλές κουβέντες. Τουλάχιστον κάνουν λίγο ησυχία. Στην ηλικία τους ο Mick Jagger θα είχε πηδήξει ήδη την καφετιέρα και θα είχε πιει ότι ξεχασμένη κολόνια έβρισκε στο μπάνιο. Ήρθαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν ένα κομμάτι «τρελό, τα σπάει, γαμεί» που θα τους ανεβάσει στο stardome των Fall out Boy και των Jonas Brothers. Σιγουράκι. Έχουν και ένα φίλο, που ξέρει τον κηπουρό, του γείτονα, του μάνατζερ που τρέχει τις Μέλισσες, οπότε παίζουν και «κονέ». Μια χαρά. Ο κύριος Ηχολήπτας αναρωτιέται για μια στιγμή που τον βρήκαν και γιατί, αλλά θυμάται το τελευταίο τηλεφώνημα ενός καθυστερημένου υπαλλήλου από την τράπεζα για τις καθυστερημένες δόσεις του δανείου και σφίγγει τα δόντια. Για μια στιγμή περιεργάζεται τα όργανα του συγκροτήματος και είναι σίγουρος ότι τα κινητά τους κοστίζουν σίγουρα πολύ περισσότερο από τις κιθάρες τους. Καθόλου καλό σημάδι…

Η μπάντα μπαίνει στο προβάδικο για να παίξει τα κομμάτια και ο κύριος Ηχολήπτας να αποκτήσει κάποια επαφή με το υλικό, τον ήχο και το ύφος. Στην πορεία ανακαλύπτει ότι όπου κομμάτια, βλέπε «μαλάκα έγραψα μια ριφάρα φάση Blink 182, άκου, άκου» και γκράγκα γκρούγκα η ξεκούρδιστη κιθάρα μέσα από τη φτηνιάρικη πεταλιέρα, μα με υφάκι και μειδίαμα Zack Wilde το αμούστακο μπάσταρδο! Πάνω σε αυτό ο ντράμερ κοπανάει ένα groove που κουνιέται πιο πολύ και από τον Κωστέτσο Σαββατόβραδο στη Μύκονο, ενώ ο τραγουδιστής χοροπηδάει και ουρλιάζει κάτι ακατάληπτους στίχους που έγραψε πριν λίγο στη λαδωμένη χαρτοπετσέτα από τη μπουγάτσα. Ο μπασίστας κλαίει στο μπάνιο γιατί στράβωσε η γραμμή του eyeliner, αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί του.

Ερώτημα 1ο

Αυτά τα παιδιά έχουν ακούσει ποτέ μουσική; Πρέπει ότι input έχουν να είναι αποκλειστικά από το Youtube και από τα video clips του MTV ή του Mad. Δεν εξηγείται αλλιώς ο συνδυασμός εμμονής με την εικόνα τους και η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για το τραγούδι το ίδιο.

Ερώτημα 2ο

Πώς θα ξεφορτωθώ αυτά τα κούτσουρα με τα αυτοκόλλητα που λένε «όργανα»; Αλλά ΜΑΜΑ, δε θέλω να δώσω να γράψουν με τη vintage Gibson Les Paul μου αυτά τα πιθήκια!!! ΜΑΜΑΑΑΑΑ

Ερώτημα 3ο

Τι σκατά κάνει ακόμα στην τουαλέτα ο βλαμμένος ο μπασίστας; Άμα την παίζει στο WC που καθάρισα το πρωί, θα το σπάσω στο ξύλο το μαλακιστίρι!

Μετά από πολλές ώρες πρόβας (Πώς είπαμε πιάνεται το Bbm;), διαφωνιών (Μα τι κακό υπάρχει στο να έχει μόνο ρεφρέν ένα κομμάτι;), εποικοδομητικών συζητήσεων (θέλω να με κάνεις να ακούγομαι σαν αυτόν τον τύπο από τους 30 seconds to Mars! Κάνε εκεί τα κόλπα σου! Τι εννοείς είμαι φάλτσος; Γιατί σε πληρώνουμε;) μερικά ηρεμιστικά και υπομονή παπαράτσι έξω από το σπίτι της Καρντάσιαν, ο κύριος Ηχολήπτας έχει στήσει τα μικρόφωνα, έχει κουρδίσει τα όργανα, έχει φτιάξει τους οδηγούς και έχει τη μπάντα έτοιμη για recording. Αποφάσισαν να γράψουν όλοι μαζί, γιατί έτσι κάνουν τα «δεμένα συγκροτήματα» και γιατί πρέπει όπως και να’χει να το στείλουν σε 2 μέρες για το Schoolwave.

Take 1: Delete

Ο τραγουδιστής έχει χαμηλώσει τόσο τα φώτα στο booth και σε συνδυασμό με τα γυαλιά ηλίου που φοράει, χάνει τους στίχους. (αφού τους έγραψες πριν 1 ώρα ρε όρνιο! Και βγάλε το πατομπούκαλο μες το στούντιο γαμώ τη χιπστεριά σου, λες και είσαι ο Μόρισον!)

Take 2: Κρατάμε μέχρι τη μέση

Ο ντράμερ παραλίγο να στραμπουλίξει το χέρι του, όταν σε ένα brake μπερδεύτηκε στο μανίκι της υπερτεράστιας Lebron James μπλούζας που φοράει, ενώ η μπαγκέτα του έφυγε από το χέρι και πέρασε ξυστά από τον μπασίστα που έπαθε σοκ και έφυγε τρέχοντας για το μπάνιο. Πάλι. Ίσως την παίξει άλλη μια φορά και του περάσει.

Take 3: Κρατάμε μερικά σημεία.

Ο κιθαρίστας ξέχασε να μπει στο ρεφρέν γιατί έβγαζε video με το iPad του την υπόλοιπη μπάντα, για μελλοντικό documentary με τίτλο: “The making of βαράμε στο γάμο του Καραγκιόζη»

Take 4: Delete

Λίγο μετά την εισαγωγή χτύπησε το κρυμμένο 2o τηλέφωνο του τραγουδιστή (τους είχα πει να τα αφήσουν έξω τα μαραφέτια). Τον έψαχνε η γκόμενα του μετά από 4563 αναπάντητες και 487249 μηνύματα. Αφού ακούσαμε την παντόφλα που έτρωγε κάνα τέταρτο μέσω ενός καημένου U87 δήλωσε με υφάκι «εμείς εδώ γαμάμε» ως άλλος Hemingway: “Γυναίκες…”

Take 5: Κρατάμε κάποια σημεία εκτός από το τέλος

Ο μπασίστας λες και έπιασε το Joker πάνω στο κλείσιμο του κομματιού έβγαλε τον αλαλαγμό «Το’χουμε, το’χουμε». Αντίο ουρά του track…Σκατά.

Πριν ο κύριος Ηχολήπτας προλάβει να ψελλίσει «Να κάνουμε κάνα 2 ακόμα να’χουμε;» το emoτσούρμο, είχε προλάβει να βγει, να αράξει στον καναπέ και με μανία ηρωινομανή να πασπατεύει τα γκατζετάκια που για 3 ώρες είχε αποχωριστεί. Τουλάχιστον κάνουν λίγο ησυχία. Στην ηλικία τους ο Keith Moon θα είχε ανατινάξει την τηλεόραση και θα έκανε σούζες με τη μηχανή του πάνω στον καναπέ. Τα σπυριάρικα περίμεναν να ακούσουν το Magnum Opus ενώ βιάζονταν και να φύγουν γιατί  είχαν κανoνίσει να παίξουν WOW στο ιντερνετάδικο. Ο κύριος Ηχολήπτας προσπάθησε να εξηγήσει ότι το κομμάτι ήθελε κάποιες διορθώσεις, editing, μίξη και μάστερ για να είναι έτοιμο. Αυτό στη μπάντα ακούστηκε τελείως κουφό, αφού νόμιζαν ότι όλα αυτά τα κάνει ο υπολογιστής μόνος του αυτόματα. Φεύγοντας είπαν στον κύριο Ηχολήπτα να το έχει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ έτοιμο αύριο, γιατί πρέπει να το ταχυδρομήσουν και πως θα τον πληρώσουν τότε για τις 3 ώρες που έγραψαν. «Ποιές 2 ώρες ρε μαλακισμένα, που φάγαμε μια μέρα ολόκληρη μέχρι να μάθετε να παίζετε τα 4 κωλοακόρντα σας! Και πόση δουλειά θέλει για να ακούγεται ανθρώπινα αυτή η ελεεινή βαβούρα, ξέρετε;» Είπε (δυστυχώς από μέσα του) ο κύριος Ηχολήπτας. Μέχρι να μαζέψει τα νεύρα του και να αρθρώσει κάτι στα πλαίσια του επαγγελματισμού του, τα μπάσταρδα είχαν γίνει καπνός.

Το βράδυ ξενύχτισε για να φέρει στα ίσια του το κομμάτι με τα λιγοστά «σωστά» παιξίματα που είχε και αφού έβγαλε τα μάτια του στο editing, το κόψε ράψε και το κούρδισμα της φωνής, τελείωσε μια μίξη που ήταν super αξιοπρεπής για ένα τόσο χάλια συγκρότημα και αισθάνθηκε περήφανος για τον εαυτό του. Επιτέλους ο εφιάλτης τελείωσε, θα μπορούσε να εισπράξει μερικά λεφτά για να μπαλώσει καμιά τρύπα και θα εκτιμούσε και πάλι τη ζωή. Όπως οι άνθρωποι που επιβιώνουν από κάποιο τραγικό ατύχημα, κάτι σαν τον Locke από το Lost αλλά με περισσότερα μαλλιά.

Κατά το μεσημέρι της άλλης μέρας έλαβε το εξής SMS: “Man asto akiro ti dialusame ti mpanta, oi alloi einai malakes, BB”

Η συνέχεια αποτελεί την αληθινή ιστορία πίσω από την τελευταία σκηνή του «Όλα είναι δρόμος» του Βούλγαρη. Μόνο που στην πραγματικότητα ήταν στούντιο αυτό που έκανε ίσωμα η μπουλντόζα.

Ρίχτο Ηλία!Ηλία ρίχτο!

Κείμενο: Θάνος Λυμπερόπουλος

Περισσότερα άρθρα της στήλης, εδώ

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας