Μην Πυροβολείτε Τον Πιανίστα: Ο Κουλός κιθαρίστας με τα 666 πετάλια PDF Εκτύπωση E-mail

Σύμφωνα με το μύθο, ο Robert Johnson ήθελε να γίνει ο καλύτερος κιθαρίστας των μπλουζ που υπήρχε σε αυτό το μάταιο και άδικο ντουνιά. Έτσι, όπως τον δασκάλεψε ο τοπικός τσαρλατάνος, πήγε σε ένα σταυροδρόμι κοντά στις φυτείες και κατά τα μεσάνυχτα έσκασε μύτη ο διάολος, σατανάκος, βελζεβούλης, του κούρδισε την κιθάρα σε Drop C και του έδειξε τη μελωδία του “Dance with the devil” σε black metal version. Αφού τον κορόιδεψε αρκετά του είπε ότι είναι τόσο κουλός που ούτε το όργανό του δε μπορεί να κουρδίσει του πρότεινε ένα deal. Θα τον έκανε τον κορυφαίο κιθαρίστα των μπλουζ με αντάλλαγμα την ψυχή του, αφού είχε συμπληρώσει όλο το άλμπουμ ψυχών Panini με τον Faust τον Paganini και λοιπούς, και του έλειπε μόνο η δική του, για να πάρει δώρο ποδήλατο. Έτσι ο Robert Johnson έγραψε τα περιβόητα μπλουζ του και πήρε  μια θέση στο πάνθεον της μουσικής με τον εξαποδό για guitar technician.

Σήμερα που η ψυχή έχει την αξία ελληνικών ομολόγων σε βαθμολογία trash χειρότερη και από της Πάνια, και δεν τη θέλει ούτε ο Θεός ούτε ο Διάολος, ο κουλός κιθαρίστας μην έχοντας κάτι αξιόλογο να πουλήσει το έχει ρίξει στις αγορές μήπως και ρεφάρει. Θα τον πετύχεις να σναϊπάρει (να χτυπάει δηλαδή τη δημοπρασία στο τελευταίο δευτερόλεπτο για να μην προλάβει άλλος να ανεβάσει την τιμή) στο ebay, ή να κάνει παζάρια στο noiz.gr, για να ρίξει κάνα 5ευρω την τιμή λαμπάτου ενισχυτή που στο τέλος δε θα πάρει γιατί βρήκε καλύτερο. Ενίοτε τσακώνεται στο gearslutz για το ποιο καλώδιο ακούγεται καλύτερα, ποια πένα δίνει πιο καλή ατάκα, ποια κάλτσα φοράει για να παίζει το wah και το αν το βάρεμα μαλακίας με το δεξί 3 φορές τη μέρα του δίνει 5 bpm ταχύτητα παραπάνω. Συχνάζει στα guitar clinics κάθε ατάλαντου κιθαραθλητή, στο Guitarstore, στον Καγμάκη και αυξάνει τα ποσοστά αυτοκτονιών εργαζόμενων σε μαγαζιά με μουσικά όργανα.

Αυτός ο τύπος λοιπόν έχει βαλθεί να ψειρίσει τα πάντα, να αγοράσει τα πάντα και να διαβάσει τα πάντα γύρω από τον εξοπλισμό, για να μην τον περνάνε για ξεκούρδιστο Robert Johnson. Έχει ένα pedalboard από πανάκριβα αναλογικά πετάλια από ‘δω μέχρι αύριο, καμιά δεκαριά class-A ενισχυτές και διάφορες κιθάρες αμύθητης αξίας. Κατά καιρούς πουλάει και αγοράζει gear σαν τον Michael Douglas στο Wall Street, ενώ βιδώνει, λύνει, γυαλίζει και καθαρίζει τα πάντα λες και είναι ο συντηρητής της Μόνα Λίζα. Φυσικά θα σου πιάσει την κουβέντα για τον καιρό και θα καταλήξει να σου εξηγεί με ποιους μαγνήτες παίζει ο Gilmour, ποιον κομπρέσορα χρησιμοποιούσε  ο μακαρίτης ο Dimebag και τι custom-ιές έχει στην κιθάρα του ο Vai.

---Σημείωση: Όποιος είναι γνώριμος με όλους τους παραπάνω όρους και καταστάσεις, παρακαλώ να μην συνεχίσει να διαβάζει, γιατί στο τέλος θα σπάσει τον υπολογιστή του από τα νεύρα του, ενώ δεν έχει λεφτά για πέταμα, αφού κάνει οικονομίες για τον καινούργιο Mesa Boogie.

Ευχαριστώ.

Τώρα που ένιψα τας χείρας μου (και έριξα και ένα κατούρημα στα γρήγορα), μπορώ να ξεδιπλώσω το μένος, τις συμβουλές και τις προτάσεις μου.

Μάστορα. Η κιθάρα είναι μουσικό όργανο. Και την έφτιαξε ο καλός Θεούλης για να παίζουμε άραγε τι; Μουσική. Άρα το πρώτο που πρέπει να κάνουμε πριν από όλα είναι να μάθουμε μουσική. Να διαβάζουμε για τη μουσική, να μιλάμε για τη μουσική και να γράφουμε, να εκτελούμε και να εξασκούμαστε στη ΜΟΥΣΙΚΗ. Από εκεί και πέρα ο ήχος όσο σημαντικός και αν είναι, δε μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει ένα όμορφο performance. Και όλα τα πετάλια του κόσμου δε μπορούν να ξεβγάλουν την ξεφτίλα πάνω στη σκηνή αν δεν ξέρεις να παίζεις. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Jimi Hendrix και Brian May ή τον Joe Meek και τον Geoff Emerick που για να βγάλουν τον ήχο που είχαν στο κεφάλι τους έσπρωξαν την τεχνολογία της εποχής πέρα από τα όρια της. Αλλά όλα αυτά τα έκαναν μόνο και μόνο για να υπηρετήσουν και να ακολουθήσουν τη μουσική που ήθελαν να φτιάξουν, χωρίς ο εξοπλισμός να είναι ο αυτοσκοπός τους. Σίγουρα ο μουσικός πρέπει να είναι γνώστης του εξοπλισμού και του ήχου του. Μα σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να παραμελεί τη μελέτη, τη σύνθεση και την εμβάθυνση στη μουσική ασχολούμενος με λεπτομέρειες των μηχανημάτων και τεχνικά θέματα χάνοντας τη μαγεία και την έμπνευση της στιγμής.

Φυσικά υπάρχει και ο ρόλος των engineer. Δηλαδή των δυο τύπων που τα ονόματα τους σας ήταν άγνωστα στην προηγούμενη παράγραφο. Των «μηχανικών» του ήχου δηλαδή.

Εκείνων που ξέρουν κάθε λάμπα και κάθε τρανζίστορ τι κάνει. Που ξέρουν κάθε καλώδιο και κάθε ένωση, που γειώνει. Που σπαταλάνε ώρες για να βελτιώσουν κάτι που θα το ακούσουν μόνο οι κατσαρίδες, μειώνοντας κάποιο low band noise. Είναι οι αφανείς ήρωες που στήνουν τα μικρόφωνα, αλλάζουν την ταινία, πατάνε το κουμπί για την ηχογράφηση και κάνουν τα πάντα ώστε να συλλάβουν τη μαγεία. Στέκονται πάντα πίσω από τα φώτα, δεν γίνονται διάσημοι και δεν βγαίνουν στην τηλεόραση. Μα σε καμία περίπτωση δεν είναι λιγότερο καλλιτέχνες ή λιγότερο σημαντικοί στη διαδικασία της δημιουργίας.

Αφού φτάσαμε εδώ ελπίζω να καταλάβατε ότι τελικά δεν έχω τίποτα ενάντια στον κιθαρίστα με τα 666 πετάλια. Ίσα ίσα αυτόν θα πάρω τηλέφωνο όταν θέλω να αγοράσω κάτι ή αν κάτι μου χαλάσει (δεν θα τον φωνάξω βέβαια στο πάρτι μου, γιατί θα μας σπάσει τα νεύρα με τα γελοία debate που δημιουργεί). Απλά θέλω να του επισημάνω ότι το να είσαι κιθαρίστας ή πιανίστας ή ότι σκατά άλλο δε σε κάνει πιο σημαντικό από το να είσαι μηχανικός ήχου ή τεχνικός. Έτσι δεν είναι καθόλου κακό να ασχοληθείς χωρίς κόμπλεξ με όλα αυτά που γουστάρεις, με το gear, τις λάμπες, τα κολλητήρια και τα κατσαβίδια, δίχως να χρειάζεται να δηλώνεις σώνει και καλά οργανοπαίχτης! Το να είσαι καλός σε ένα πράγμα είναι πολύ καλύτερο από το να είσαι μέτριος σε πολλά. Και, πίστεψε με, οι γκόμενες, τα γεμάτα στάδια και η καταξίωση (με αυτή τη σειρά προτεραιότητας!), δε θα κάτσουν σε έναν μέτριο κιθαρίστα και συνθέτη. Ίσως όμως να έχεις την ευκαιρία σου σαν ένας κορυφαίος τεχνικός ήχου, που στο κάτω κάτω, ας μη γελιόμαστε αυτό γουστάρεις κατά βάθος.

Ίσως λοιπόν είναι καιρός πια να βγάλουμε το κεφάλι μας από την άμμο, να αποβάλουμε τα κόμπλεξ μας και να γίνουμε πραγματικά ειδικοί σε κάποια πράγματα, παρά πολυτεχνίτες της μετριότητας. Ναι, η μουσική παιδεία και τα εκπαιδευτικό σύστημα και τα λοιπά…μπλα μπλα. I know. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε. Ας προσπαθήσουμε έστω μία φορά να κάνουμε αυτό που γουστάρουμε από μία, και όσο πιο σωστά, επαγγελματικά και με αφοσίωση γίνεται από την άλλη.

Τα υπόλοιπα θα έρθουν και αν δεν έρθουν θα έχουμε περάσει καλά και θα είμαστε περήφανοι για κάτι τουλάχιστον, πέρα από μισοτελειωμένα demo και συναυλίες με συγγενείς και φίλους.

Εις το επανιδείν.

Κείμενο: Θάνος Λυμπερόπουλος

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας