Sleepwalker #4 PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 08 Ιούνιος 2012 12:50

Συνεχίζοντας την αναδρομή που έχουμε ξεκινήσει εδώ στο Sleepwalker για το πως η λέξη post-rock μπήκε στο μουσικό λεξιλόγιο μας, είναι δεδομένο ότι πρέπει να μιλήσουμε για τους Σκωτσέζους Mogwai.

Mogwai – Young Team

[Chemikal Underground 1997]

 

Καμιά φορά σκέφτομαι, ότι οι Mogwai του “Young Team” είναι το σημαντικότερο και επιδραστικότερο group σε αυτό που ονομάζουμε post-rock. Πιο σημαντικό από τους πρωτοπόρους, ελιτιστές και αρνητές της φόρμας Talk Talk, πιο πάνω από τους πνευματικούς πατέρες των Mogwai, τους Slint. Πιο πάνω από τους επιστήμονες Tortoise, πιο πάνω από τους “ονειροπαρμένους” Sigur Ros αλλά ακόμα ακόμα και από τους Godspeed You! Black Emperor που έχουν σχεδόν κόψει τα πατρόν για τις πρακτικές όλου του ιδιώματος. Ίσως και να κάνω λάθος...

Οι Mogwai σχηματίστηκαν το 1995 στην Γλασκώβη της Σκωτίας. Εκείνο τον καιρό στη Μεγάλη Βρετανία κυριαρχεί η brit-pop και οι κατινίστικες κόντρες των Oasis με τους Blur για το ποια είναι η καλύτερη Βρετανική μπάντα μετά τους Beatles. Ένα μουσικό ρεύμα που δημιουργήθηκε καταρχάς σαν μια αντίδραση στο Αμερικάνικο grunge και ουσιαστικά αποτελούσε μια επιστροφή στα πλέον παραδοσιακά Βρετανικά μουσικά είδη όπως το rock των 60s, το mod, το glam rock. Οι πιασάρικες μελωδίες και η εντελώς εμπορική προσέγγιση του ήχου έφεραν την brit pop στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του MTV που βρήκε τη νέα τάση για να διαδεχθεί το grunge και μαζί με τις Βρετανικές φυλλάδες βομβαρδίζουν τον κόσμο με μπάντες της μιας μέρας από το νησί...

Παράλληλα έχουμε την συνεχή ανοδική πορεία της ηλεκτρονικής μουσικής με εκατοντάδες νέα μουσικά είδη να προσεγγίζουν όλο και περισσότερο κοινό.

Σε αυτό το πλαίσιο οι Mogwai, έρχονται με θράσος το 1997 με το ντεμπούτο album τους Young Team, να δώσουν μια κλωτσιά στο μισοπεθαμένο rock. Δηλώνουν ότι παίζουν punk rock και προσπαθούν να κάνουν όσο περισσότερο θόρυβο μπορούν (Ο μύθος θέλει αρκετό κόσμο να αποχωρεί από τα τότε live τους λόγω του θορύβου).  Καταργούν την συμβατική rock δομή (κουπλέ-ρεφρέν-κουπλέ-ρεφρέν-σόλο-ρεφρέν) και την 4λεπτη φόρμα του MTV. Τα κομμάτια του Young Team έχουν μέσο όρο τα 7 λεπτά και το κομμάτι που κλείνει το album διαρκεί 16 ολόκληρα λεπτά. Δεν υπάρχουν σόλο και δεν υπάρχει τραγούδι. Μινιμαλιστικά όσο δεν παίρνει, με την μελωδία να στηρίζεται πολλές φορές σε ένα-δυο ακόρντα που επαναλαμβάνονται μέχρι το τελικό ξέσπασμα μέσα από λευκό θόρυβο και feedback. Δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει το κλασσικό Αμερικάνικο rock. Υπάρχουν φυσικά τα  εντελώς βασικά όργανα του. Μπάσο, ντραμς και κιθάρες με πολλά εφέ, όπως delay και distortion. Πολύ distortion. Αυτό που κάνει τους Mogwai κλειδί στην περίπτωση του post-rock, είναι αυτή η επιτακτική ανάγκη για αλλαγή, αλλαγή με τον δικό τους τρόπο, αλλαγή από αυτό το συμβιβασμένο και ακίνδυνο πράγμα που έχει καταντήσει το rock στα μέσα των 90s. Και αυτή η συνεισφορά είναι που ανεβάζει τους Mogwai τόσο ψηλά στην εκτίμηση μου.

Οι Mogwai αναφέρουν σαν επιρροή, τους Slint όμως το “Young Team” δε νομίζω ότι βρίσκεται τόσο κοντά στους Slint (στον επόμενο δίσκο τους Come On Die Young θα πλησιάσουν σίγουρα πιο κοντά). Για μένα προσωπικά το album αυτό ήταν πάντα πιο κοντά στο κλειστοφοβικό Closer (των Joy Division ντε!) αλλά και στον θόρυβο των My Bloody Valentine. 

Το Yes! I Am A Long Way From Home που ανοίγει το “Young Team”, μας δίνει ουσιαστικά την περιγραφή της μουσικής των Mogwai. “...I f someone said that Mogwai are the stars I would not object. If the stars had a sound it would sound like this...” ακούμε στον μονόλογο, πριν μπει το μπάσο και αναλάβει να οδηγήσει τον ακροατή στο θολό κόσμο του album. Το all time classic (πλέον) Like Herod  που ακολουθεί είναι σαφέστατα η πιο Slint στιγμή του album, όπου όλα θυμίζουν  Spiderland (Slint 1991) και είναι η τέλεια εφαρμογή της  quiet vs loud μανιέρας που έχει επικρατήσει μέχρι και σήμερα στο post-rock. Σε 12 λεπτά οι Mogwai δημιουργούν έναν αργόσυρτο εφιάλτη όπου την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα διαδέχεται ο εκκωφαντικός θόρυβος. Η διαδοχή αυτή θα επαναληφθεί και την κάθε φορά θα είναι ακόμα πιο θορυβώδης.  Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα φυσικά συναντάμε στο εκπληκτικό Katrien με το Joy Division ρυθμικό του και την αγωνιώδη ανάπτυξη του...

Το Radar Maker με το πιανάκι του προσπαθεί να ξεφύγει από την ατμόσφαιρα που έχει προηγηθεί , για να έρθει το ουράνιο Tracy που μας δίνει μια ακόμα σταθερή αξία στο post-rock. Το παιχνίδι ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Το αρκετά διαφοροποιημένο Summer (σε σχέση με την πρώτη του μορφή που υπήρχε στα ep που είχαν προηγηθεί του album) είναι μάλλον το πρώτο hit (λέμε τώρα) του post-rock. Ενώ μέχρι να φτάσουμε στον θρίαμβο του Mogwai Fear Satan που κλείνει το “Young Team”, θα ακολουθήσουν τα With Portofolio (ουσιαστικά μια άσκηση στο πως να παραπλανήσεις τον ακροατή δίνοντας του την πιο θορυβώδη στιγμή του album μέσα σε ένα πιανιστικό ιντερλούδιο), το R U Still In 2 It, στο οποίο συναντάμε φωνητικά (όχι τραγούδι) από τον  Aidan Moffat των συμπατριωτών τους, Arab Strap και ένα ακόμη ιντερλούδιο με τίτλο A Cheery Wave From Stranded Youngsters.

To Mogwai Fear Satan είναι απλά μεγαλειώδες! Ένα 16λεπτο ταξίδι όπου οδηγεί ένα επιληπτικό drum-beat και οι κιθάρες λυσσομανούν και ξεσπούν με την μανία των Sonic Youth. Σιωπούν μόνο για λίγο αφήνοντας χώρο στη γαλήνια μελωδία του φλάουτου και μετά να ξαναριχτούν στον θόρυβο μέχρι που σταδιακά να σβήσουν ειρηνικά μέσα στο feedback...Έπος!

Οι Mogwai, κυρίως με το “Young Team” αποτέλεσαν την νούμερο 1 επιρροή για τα σχήματα που έπαιξαν post-rock στα επόμενα χρόνια (ακούστε τα πρώτα album των Mono) και έναν από τους σημαντικότερους λόγους που οδήγησαν στην αύξηση της δημοτικότητας της σκηνής. Με αναίδεια και με άρνηση απέναντι στο ξεπεσμένο σύστημα του MTV και στην μουσική βιομηχανία,  τοποθέτησαν την λέξη “μετά” πριν από την λέξη “ροκ”.

Untitled_Radio_show

Κείμενο: Βασίλης Μπέκας

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας