Sleepwalker #2 PDF Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 17 Μάιος 2012 20:27

Μέσα από το Sleepwalker θέλουμε να δούμε τι ακριβώς είναι το Post-Rock. Να σκεφτούμε  γιατί παρόλο που σήμερα ο όρος έχει κάπως ξεφτίσει, η μουσική προσέγγιση του και οι νέες μορφές που έφερε -κάνοντας το πραγματικά μετά-ροκ- βρίσκονται σε σχεδόν οποιοδήποτε μουσικό είδος θέλει να είναι σύγχρονο. Γιατί ενώ μιλάμε για ένα είδος που αντικειμενικά έφτασε στο peak του στο τέλος των 90s, συνεχίζει να έχει όλο και περισσότερους φανατικούς οπαδούς παγκοσμίως, αλλά και στην χώρα μας. Σίγουρα ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι να δούμε αναλυτικά τους  σημαντικότερους σταθμούς, τα σημαντικότερα album που καθιέρωσαν τον όρο Post-Rock.

 

Tortoise – Millions Now Living Will Never Die

(Thrill Jockey 1996)

Σήμερα είναι πλέον αναγνωρισμένο ότι σχήματα όπως οι Βρετανοί Talk Talk και οι Αμερικανοί Slint ήδη από τα τελειώματα των 80s παρέδωσαν albums τα οποία θεωρούνται ορόσημα στην πορεία του post-rock, έστω και αν όταν αυτά κυκλοφόρησαν δεν χαρακτηρίστηκαν με αυτόν τον όρο.

Το άκρως δημιουργικό χωνευτήρι που υπήρξε στα early 90s η εξέλιξη της Βρετανικής Post-Punk σκηνής  και τα νέα ιδιώματα που έφερε, έχουν πλέον πάρει την θέση τους στην εξέλιξη του είδους. Ενώ φυσικά υπεύθυνοι για το γιγάντωμα της νέας αυτής τάσης, εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 90 και ουσιαστικά αυτοί που το καθιέρωσαν σαν σκηνή είναι κάποιοι Καναδοί που αγαπούσαν τον Ennio Morricone και τα soundtracks του μαζί με κάτι τρελό Σκωτσέζους με εμμονή στον θόρυβο.

Η αλήθεια όμως είναι ότι αν το 1996 δεν κυκλοφορούσε ένα εντελώς ιδιότροπο και εξαιρετικά δύσκολο στο να χαρακτηριστεί album, με τον περίεργο τίτλο “Millions Now Living Will Never Die” ίσως ο συσχετισμός όλων αυτών των αρκετά διαφορετικών μουσικών προτάσεων να μην ήταν τόσο εύκολος.

Οι Tortoise μέσα από αυτόν τον δίσκο κατάφεραν να δώσουν μια εντελώς νέα μουσική, ανακατεύοντας μουσικές από το παρελθόν και φροντίζοντας να “σκοτώσουν” πρώτα το παλιό. Αυτός είναι ουσιαστικά και ο λόγος για τον οποίο μιλάμε για μετά ροκ. Αρκεί μόνο το εναρκτήριο Djed που στα 21 λεπτά του περνάει από το γερμανικό kraut-rock των Can και των Neu!, στο dub, στον μινιμαλισμό του Stockhausen, στην cool jazz, στα soundtracks των 60s, στην ηλεκτρονική μουσική,  στην ambient του Brian Eno και το prog rock των 70s, καταργώντας την rock φόρμα, την κουπλε-ρεφρέν λογική και τα solo. Υπνωτικοί αλλά και αναπάντεχοι στο στήσιμο των συνθέσεων τους οι Tortoise δίνουν τον πρώτο λόγο στον ήχο και στην δημιουργία ενός κεντρικού μοτίβου.

Instrumental στην ολότητα του το “Millions Now Living Will Never Die”, δεν πέφτει στην παγίδα της επανάληψης. Κάθε σύνθεση αποτελεί μια διαφορετική πρόταση, είτε μιλάμε για το μνημειώδες Glass Museum με το νωχελικό και ταξιδιάρικο πρώτο μέρος του να αφήνει την θέση του στο άκρως κινηματογραφικό “κυνηγητό” με πρωταγωνιστή το πανταχού παρόν σε ολόκληρο το album βιμπράφωνο και να επιστρέψει κλείνοντας όπως άρχισε, είτε για την εντελώς ambient παραζάλη του Dear Grandma and Grandpa.

Καλειδοσκοπικό και περιπετειώδες το “Millions..” τοποθετείται στο πάνθεον των πιο επιδραστικών album και οι δημιουργοί του, οξυδερκείς και ρηξικέλευθοι, αναγνωρίζονται σαν συνεχιστές μεγάλων μορφών της μουσικής ιστορίας όπως ο Miles Davis και οι Can αλλά περισσότερο σαν ανανεωτές μιας ροκ μουσικής που εκεί στα μέσα της δεκαετίας χωλαίνει στα άπληστα δίχτυα της μουσικής βιομηχανίας, της πλαστικούρας των βρετανικών φυλλάδων και του Mtv...

Untitled_Radio_show

Κείμενο: Βασίλης Μπέκας

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας